slaap nu

 

Het is rustig in het hospitaal, zo rustig om ongerust te worden... ik en een madame naast mij zijn de enigen op een lange gang die voor de rest verlaten schijnt te zijn. Van de namiddag weende een baby, wellicht bloedonderzoek, dat ook op deze afdeling plaatsvind... maar voor de rest, lege kamers zo ver ik kan zin...of bijzonders rustige patiënten... comateus? Bijna heengegaan? Wie zal het zeggen? Dat belooft voor de middernacht-zonde, die moet waken over hoe ik slaap – en dan novelle, bijna volle man... gaat dat niet een vertrokken beeld geven of juist wel de ware aard van mijn nachtelijke zwervelingen blootleggen?

Mijn papieren zijn in orde... ze wilden vanalles weten, hebben mij grondig verkabelt, iets tussen astronautisme en uit de hand gelopen fiber-installatie... maar efficiënt gedaan mat zalfjes en klevers, (ik moest denken aan de elektrische stoel (old sparky) en wachtte op de natte sponsjes)...een gaaz-achtig net over mijn hoofd waar ze dan gaten voor gezicht en oren sneden... een neuszonde en nog even testen of ik goed gebrancheerd was aan de centrale computer... voilà, ik mocht beschikken, maar was niet meer gekleed om naar de cafetaria te gaan... 

 

Lang geleden dat ik de verveling zo nabij heb gevolgd, zo nadrukkelijk aanwezig. De hele namiddag wachten op Godot, geconfronteerd met zichzelf en wat schaduw van de zon de heel traag over de hemel schuift... ik moet denken aan al die patiënten die geduldig wachten op hun uitslag, hun verlossing of hun veroordeling. Lange uren om te doden, de kapel luidt de gelovigen erbij... zullen er nog zijn? Ik zal nu in deze kabel-tenue daar beter niet verschijnen... maar ga even langs als ik buiten ga... ze hebben daar intussen ook elektronische kaarsen... dus eentje voor Joseph, wiens campus ik ook bezochte, net zoals deze Vincent en de in het groen gelegen August(in)us... reden waarom ik bij deze groep blijf... alsof op het lijf geschreven. Maar tanende, heb ik den indruk... het kan ook een indruk uit verveling zijn.Veel geslapen heb ik niet, zo ver ik weet – ik zal wel af en toe ingedommeld zijn, maar het voelde eerder als een verdere sessie van wachten en verveling. De uitzicht op de stad was wel mooi, en leidde af van de knellingen der kabels en de apparatuur...

Ik dommelde weg, terug in 'die Heimat' die er nooit was – lang geleden dat ik nog zo een reis ondernam, de banden vervagen, de landschap vervaagt... letterlijk, want in het bos dat eens donker groen en nat was, mysterieus vol varens en dieren, is nu droog kreupelhout en stervende bomen, aangetast door kevers die niet meer in de koude winters verdwijnen, maar doorgaan met hun destructieve veldtocht... binnenkort is er niets meer... men ziet het zo.

 

(met de kat langs het voormalig ruiterspad – hier komt niemand meer, het is ook niet meer aangenaam vertoeven.)

Eens een oord van rust en bezinning op de hevelrug, weg van de drukte der dalen – helemaal toevallig jaren geleden ontdekt als goedkope tussenlanding, een schim uit het verleden als mensen nog dachten een paradijs op aarde te kunnen schapen na de hel van de tweede wereldoorlog... helaas, het was toen al afgelopen, alleen maar een vraag van tijd; en ja de tijd is er nu.Alleen nog de gebouwen en de meubels, en een voormalig medewerker in zijn hutje aan de rand van het stervend bos... de rest is overgenomen door vrijbuitende opportunisten uit het oosten... zal niet lang duren denk ik.

 (shovel & heap)

 

(gekleurd licht door de glasramen van de verlaten kapel spreken van een ander tijd, de opbouw na het overleven - een gefnuikte herrijzenis)

Donkere wolken trekken op, maar er valt geen regen... dit bos zal bij de volgende hittegolf wellicht in brand vliegen, het is er rijp voor... en dan is ook de hele omgeving niet meer interessant, want het bos was de reden van dit alles... vertrekken dus vooraleer te deprimerend, maar het is zowat overal zo... in meer of mindere mate, een soort zelf-verdoezeling die denkt het oude bekende noch te bewaren – maar het kalft zienderogen af zoals de gletsjers in de bergen, de poolkappen en de redelijkheid bij de mensen.

Ik houd mij even vast aan een kleine schilderij van Paula Moderson-Becker die ik in een tentoonstelling van een verzamelaar tegen kwam: 'Apfelbaum mit hellem Himmel 1900' wellicht uit de vroege periode Worpswede, als het nog paradijselijk aanvoelde, voor dat de embolie haar het jonge leven kostte haar overviel en het dorp in de foute richting afgleed... 

 

de spinazie factor

 Exact 25 jaar

geleden las ik in het groentenwinkeltje Factor 44 een traktaat over de kwetsbaarheid van de pompelmoes op basis van de bevindingen van fruit.

Het was in het kader van 'Obst & Gemuße' (rather than / dus niet Gemüse –) een fifty-fifty* activiteit, – men denke aan de weegschaal in de Delhaize – voor dat jij uw vers-inkopen kan intikken moet jij kiezen tussen Obst & Gemüse – Fruit en groenten dus – dit binaire, de attitude, het hele systeem, tot en met onze huidige verslaving aan computer-gestuurd vanalles-en-nogwat, de strakke verdeling van ons leven in ja of nee hebben wij te danken aan Leibniz – die al vroeg een machine (traprekenaar 1672) had ontworpen om on twijfelachtig leven in een 'juist' of 'onjuist' stramien te pakken.

 

Maar wij zijn intussen ver gevorderd en aanvaarden het eenvoudig binaire bestaan al lang niet meer – wij ruimen in dat er verschillende, soms tegen-polige realiteiten samen een nieuw geheel kan vormen en hebben zo in zich de tendens van amalgamatie mee... of proberen ten minst deze in goede banen te leiden – Bij het woord amalgaam denken vele alvast aan de tandarts – ik ook ben opgegroeid in een tijd dat de wetenschap vond het beter te kunnen doen als de natuur en zo kwam ik als jonge knaap in de handen van Doktor Bobok terecht: Hij boorde profylactisch de ziel uit mijn gezonde tanden om deze dan met amalgaam vol te stouwen... een mengelmoes van vloeibaar kwik met zilver, tin, zink of koper... bekkes, een praktijk die sinds 2018 grotendeels verboden is.- bij mij vielen de vullingen ook al rap weer uit, en bezorgden mij een leven van kiespijnen – maar dat is nog een ander verhaal...

Of denken de syndicalisten onder u eerder aan de amalgamatie van bonden, vooral dan in de angelsaksische contreien – of ook in de bedrijfswereld, waar tot amalgamatie wordt overgegaan als men niet direct wil toegeven dat een bedrijf de andere heeft ingeslikt... Een een amalgamatie heeft plaatsgegrepen is het haast onbegonnen werk deze ongedaan te maken – men denke aan een ontroerd ei: te laat! Een omlette kan je nooit weer in een schelp passen – en denke aan de paradoxale 'naciemineto del huevo' – of om het eenvoudig op zijn engels te zeggen:

you cant unscramble eggs.

 

 

Maar wij hebben het hier over een meer filosofische soort amalgama

– een in elkaar vervloeien van elementen die samen weer een ander soort gegeven creëert –

Vandaag wil ik het hebben over Spinazie. Die gezonde groente die wij in jonge jaren als vormloze brei leren kennen was bij zijn vroegste culturele benoming nog stekelig: in 1629 is voor de eerste keer spraken van een stekelige cultivar – en vandaar dat Bento de Espinoza, de portuguese vluchteling die dan nog uit de tempel en gemeenschap werd verbannen, als Spinazie lees: Het enig tijdens zijn leven en onder zijn naam verschenen werk, 1663 bij Rieuwertsz te Amsterdam) was een behandeling van Descartes 'Principia Philosophica' (1644) – genoemd ” Renati des Cartes Principia”... daarin zijn al de verschillen overzienbaar – op vlak van de 'cogitus' of vrije wil, (cogitus ergo sum) en de substantie van de ziel... Spinazie geloofde niet in de vrije wil en zag ons, zoals alles als een grote groene brei, een goddelijke brei waarvan wij deel uit maken.

Dus dacht ik hier enkele pertinente stellingen van Spinazie in de ruimte te zetten, en proberen de (binaire?)tweevoudigheid, of zoals ook spinazie inruimde – meervoudigheid van ons bestaan en handelen te belichten...

Hiervoor neem ik zijn bekendste werk ter hand, en probeer via de oorspronkelijke teksten licht op de zaak te werpen: de substantie, de attributen en de modi...

(enkele direct voorgelezen stukken in latijn van  'propositos, demonstratio en scholium...)

en   afronden met  ('al wat voortreffelijk is is even moeilijk als zeldzaam') het einde Ethica... vierendeel/fifty van het doek met de archïsche spinazieplant. (1620)

Oei

 

OEI OEI

Square demonstration

Het is al een tijdje geleden dat wij AZART mochten lezen in een museale context – de boekpresentatie-expo van Guy Rombouts in het SMAK is dan ook een welkom verademing in de wereld van de Azart-schrijvers associaties... (the AWAWA)... wij mochten nog eens onze alfabetische kennis kleurrijk opfrissen met het 'kleine Murano alfabet' voor de gelegenheid opgeblonken in een vitrine, waarboven de verschillende configuraties van oei oei oei – Oei oeioei...oei oei konden gelezen worden in kronkelend kool en vergezeld met diverse constructies, assemblages, assortimenten en schikkingen om onze hersenkronkels te ontwarren... een speelse wonderkabinet met iets voor iedereen en iedereen voor iets: ik bijvoorbeeld vond de uitgesmeerde letter-letters in rood geel en blauw op krantenpapier een thowback naar Dieter Rot's Schokoladenpralinen-presse, maar ook souvenir naar de fifty-fifty tijden in welke deze vermoedelijk ontstonden (lichte déjà-vue denk ik) zo waren er meerdere oude vrienden en reminiscenties van memorabele exposities, met de klok, de objecten-A en diverse kleine sculpturen die men over de jaren als deel van het objectenpanorama in de Isabella Brandtstraat kende – en de literaire referenties Cees Nooteboom, belangrijk werkboek van Oey Tjeng Sit naast het Nieuwsblad van GEEL mochten niet ontbreken... alsook het boek-boek en verschillende andere stukken van belang. De lichte (ver) ademing door de toe-gekleefde deuropening (uitsparing oei) een klein knipoog naar Bernd Lohaus, net tegenover de drie-letterwoordenboek-editie van ADD, en dan een nummer-sculptuur van Monica op de vensterbank naar het Broothaerskabinet... onderaan verscholen, maar toch present.

Geel en Knikkers Oey

 

Johnson toen 55 fr

In feite was de zicht van deze presentatie ook zeer vanuit dat onderliggende kabinet te genieten – men kon in de reflecties van MB ook stukken van GR (en MD) zien spiegelen, het geroezemoes van het publiek even aanwezig onderaan als boven (of zelfs evidenter, wegens hoger gelegen en leegte versterkte het geluid nog...) en de verwantschap nog versterkt door de wederzijdse aanwezigheid van boek-werken en haast obsessieve (tijdelijk) herhalingen van korte lettergroepen... 

 

MD reflexon MB

Het geheel zou niet volledig zijn zonder didactische presentatie (of kleine cameo-performance dat als zulk zou kunnen doorgaan) van Guy zelf met krijt aan de schooltafel, gracieuze AZART-lijnen trekkend en zonder aarzelen een 1m² werk te laten ontstaan die in de rij met nihil-meester WV zou passen. Ook het kleine schoolbord van de Antwerp Artist Run School was present, als representant van het veel grotere werk 'gebeurtenissen verharden zich tot het object waarop wij zitten en abstracte zelfstandige naamwoorden de stevigheid van een tafel verwerven' … vele dingen verwijzen naar het afgelegde traject van Azart, en tonen aan hoe veel meer kilometers er nog inzitten, en dat diegenen die vinden dat het intussen wel is geweest ongelijk hebben – zelfs hier in deze kleine presentatie is het grotere, monumentalere evident, en nodigt uit om nog eens te gaan kijken naar the betonstukken bij Brecht, ondergronds te gaan bij Tomberg of over de bruggen te wandelen op het Javaeiland te Amsterdam...

 

Tomberg passe-vite

of virtueel in cyberspace
 

(wie het kleine niet eert is het groet niet weerd)

 

RHoK & RoLL dubbel

 

Na juist nog in Luik de vitrines met werk van Vered Ben Kiki te hebben bewonderd in het kader van de 'Art au Centre' reeks (#11) – een heuse vertoning op zich zelf, spijtig belemmerd door grafwerken in de straat... maar geen nood: twee uitgebreide presentaties (Samenwerking [by'ro) en shoo_bil) zijn nu te zien in het RHoK te Brussel: zowel in Etterbeek als in Woluwe...

Direct bij het binnenkomen in de wat fragmenteerde brut-paviljoen in Etterbeek had ik de indruk: 'het past' – de dimensies van Vered's werk, van klein tot armlengte groot, zitten goed in de onderverdeelde ruimte waar dimensies op mensenmaat gehouden zijn en invalshoeken en niveaus voortdurend veranderen. Zo ook het werk van Ben-Kiki: schijnbaar simpele tekeningen van voorwerpen, lettergrepen, verbeeldde landschappen met instructies, referenties, aantekeningen... ja wat zijn het nu? Lijsten, opsommingen, delen of breuken, en welke taal? Welk geschrift? Hebreeuws, Arabisch? Iets archaïsch? Het doet aan Mesopotamië denken... maar dan in de vorm van stripverhalen of conjugatielijsten in schoolschriften...

Het lijkt absurd, surrealistisch, kinderlijk... maar als men ziet dat ze wel degelijk gebruik maakte van haar eerste schoolschriften, gecombineerd met haar eerste studies aan de Universiteit Haifa begint een zich samenhang te vormen: Wittgenstein was een favoriet, en zijn werken rond 'nützlichen Unsinn' en zijn 'Tractatus Logico-philosophicus' en gebruik van 'Umgangssprache' en de 'Doppeldeutigkeit' – meerdere betekenissen en interpretaties die gelijktijdig toepasselijk zijn – kan men als rode draad doorheen het werk van Vered Ben-Kiki terug vinden. 

 

 

Zo is het dan ook heel toepasselijk dat simultaan twee locaties haar werk presenteren, waarbij alleen lichte verschillen soms tot verwarring voeren: heb ik dat nu al gezien of niet? Is dit het zelfde als dat? Of in de woorden van mede-50/50'er Wout Vercammen: “Zo of Zo of Zo of Zo”... 

 

 

Ook al zijn er grotere 'witte' vlakken in het werk zijn deze geen leegtes – ook de grafiek-ogende (collage) werken hebben vlakken die omzoomd zijn met tekens/betekenis, en hun relaties moeten over grotere afstanden 'niets' of monochroom veld communiceren, om dan toch een gebalanceerd geheel te vormen. Gebruik van beeldmateriaal en beeldtaal uit oude bronnen, met voorliefde aan wetenschappelijke encyclopedieën, geven werken iets tijdloos en een bepaald patina. Maar net als het té serieus dreigt te worden komt er een grapje aan te pas dat alles weer los laat... 

 

 

Deze dubbeltentoonstelling met Luikse aanhang is een eerste herintroductie van het werk van Vered Ben-Kiki na de hommage vlak na haar heengaan in de Shoo_bil gallery te Antwerpen, en is hopelijk het begin van een herboren interesse, want er is nog heel wat materiaal om te bewerken en ontdekken... maar als begin van een degelijk onderzoek mag dit al zeker tellen.

StarreBakboord

 

Star abord back on board

De presentatie van Starboard/Backboard was een mooie opkikker – na de prachtige tentoonstelling van teruggevonden foto's die Luc Deleu in de jaren 80 liet maken van de ruïnes van een Limburgse steenbakkerij langs het kanaal was dit een bijkomend teruggreep-in-een-notendop van een project dat lang heeft gesluimerd – maar ook deel uit maakte van diverse projecten over decennia... (de Barcelona-torens bij voorbeeld) – het is eigenlijk een materiaal-gweorden schets, mentaal/metaal oefening en wederzijds speelse spiegeling...

 

Zijn woorden bij de opening blijven waar – architectuur is er om schoonheid te verspreiden – de beste gebouwen zijn die die niet gebouwd worden... een blik rond ons allen heen (intussen met 8 miljaard, g.v.domme...) bevestigt: lelijkheid troef in een wereld waar de agenda's heersen... en totale afwijzing van de natuur rond ons heen, waarvan wij eigenlijk deel van zijn maar ons té verheven voelen.

 

 

 

 

 

Onze gedrochten terug aan de natuur schenken, los laten, ophouden met lelijkheid en terug naar het essentiële – misschien een pijpdroom, maar ene waarvan deze madam wel houdt.

(foto LL)

Lounging tijdens klas (sommerskool Gent ri fica)

 

Passed by Ghent again at the beginning of the season (or end of the season, depending on how you look at it) and pulled into the sumptuous halls of the Kaskiosk where there was a book presentation of articles compiled by Hans Theys for further AARS studies (are they aiming for a PhD?) and ostensibly part of the floating archive series which was launched in the Bonaparte-dock some time ago (didn't attend, was elsewhere engaged)

 

Back to Skool...

Ik ben al gebuisd vooral dat ik begonnen ben – in mijn kortzichtigheid was ik na voren gelopen om het azart-paneel dat er hing te bestuderen, en, zijnde curieus, met hoofd naar de zijkant geknikt, de lettervormen volgend als een goede leerling... maar ik ben helemaal geen goede leerling in lig meestal achterin in de klas van meisjes te dromen, en zo kwam het dat ik aanvangs mij afvroeg wie de heer Rombouts dan wel bedoelde: Saar... welke Saar? Ook het invul-kleur (meestal eerste letter) zette mij op het foute been; olijfgroen dacht ick, heeft het misschien met de wapenleveringen naar Ukraine te maken, is er misschien een Saar aan het front, of slachtoffer van beschietingen? (hier moet ik wel even melden dat ik helemaal aan het begin van de oorlog het portret van een tienermeisje heb gedownload die volgens berichten de eerste slachtoffer van de Russische invasie was... met blauw haar... soit, mijn gedachten gingen in die richting tot ik verlicht werd: het is een Tafel om op te schrijven, en als ik mijn hoofd wel degelijk recht had gehouden had ik kunnen lezen dat het om AARS ging en nier SAAR, en dat de kleur gewoon schoolbordverf was... (cultural confusion, where I came from the blackboards in the blackboard jungle were black, not green... so, how was I to know?) Ezel dus, kandidatuur verkwanselt.

Ik keek schuchter rond en zag her en der wat bekende uitnodigingen en fragmenten van vroegere activiteiten, tentoonstellingen, acties en promoties, waaronder een origineel van het afzweren van de architectuur van T.O.P. Gast Luc in het Vacuüm van toen (tot nu alleen in repro gezien, en nog recent gedacht aan ook want op zoek naar de inktpot aan de franse Atlantikwal...) anyway ik voelde mij niet geroepen om het lijvige boek aan te schaffen omdat het wellicht toch mijn pet te boven ging, vooral als ik las dat er bijdragen van universitaire topfiguren als prof. em. Fernand Vanhemelryck (rector KUB), Anny De Decker (Kunstgeschiedenis UIA) en dergelijke (Ludo Bekkers, instigator ICC) in zaten en veel minder prentjes dan ik had verhoopt... In afwachting van de schrijfactie en paneelgesprek dwaalden we wat in het bylokensite en langs Japanse eco-recyclical zen potterie-theorie met origami tussenhouders, waarbij mij het abondoneerde bed in de tuin en de felgekleurde papieren onder de trap mij intrigeerden, en dan hier en daar, kijk, - voor wij het wisten stonden wij buiten op straat langs een kant dat ik nog niet kende, en dan langs kanaal een brug over en door straten tot per toeval aankwamen aan de

 

Cirque d'Hiver

en tussentijds La Haye autobedrijf dan vele jaren stond te verloederen en u tenminst een nieuw dak heeft gekregen – een schoon moment te bezoeken, nog ruw en vol geschiedenis alvorens de binnenhuisarchitecten met hun invullings--fantasiën beginnen... want het is nog niet helemaal duidelijk wat precies ermee moet gebeuren... hopelijk niet zo 'n ramp als de 'belevingsbibliotheek' iets verder beneden... heureusement is het fantastische gebouw van de wintercircus mooi in het weefsel van de stad ingebed – de nieuwe bib daarentegen heeft een leuk stuk Gent naar de vaantjes gebracht: pronkbouw, overdadig design, ruimteverspilling en pretentieus gedoe dat denkt deel van de internationale avantgarde te zijn... weer een triest miskleun, en die brug die ik wilde passeren nog steeds niet af – buurtprotest -bridge to no-where, en zo blijft het monster van de stad afgezonderd... spijtig overdadig misbaksel van de lokaalpolitiek... 

 

Dus even koffie in de VDK, minder beziens dan de Mokabon maar even lekker... en dan verder, een ander langdurig bouwput mijdend – de Reep – en naar de Slachthuisbrug die blijkbaar over visserijvaart / zinde samenkomst van Schelde en Leie... (in werkelijkheid iets complexer, maar historisch correct) en het is dat historische gebied dat we de oude Abdij van St Baafs ontdekten... en wat een ontdekking... 

the original Gent (Ganda)

 plaats waar rivieren samenkomen (dus Leie en Schelde) en een vergeten hoek origineel (niet imaginaire maar oublié zo te zeggen -) afgebroken door Karel V, don't ask why...

Plage re/treat

 

Om Augustus af te ronden deden wij nog een korte mini 'tri-drive' (triangulatie uitstap) naar Duinkerken. Wee het Dep.Interdep in Peruwelz als springplank gebruikend naar Lille en dan verder richting Kust – wij zijn dit jaar nog niet aan zee geweest dus hoog tij(d)... 

 

Voor een uitgebreid bezoek aan het FRAC grande large was er niet genoeg tijd, maar wij zijn even gaan kijken, zonder echt geïnteresseerd te geraken – zoals dikwijls zijn die grote architectonische oplossingen dermate geld-slorpend dat er voor de werking weinig over blijft en het programma een beetje 'stop-gap' lijkt... ook hier met de grote hal als foto-expo zaal met tijdelijke hangmuurtjes – er zal wel wat interessants geweest zijn in de 'ship of fools' of Multivrac (Delphine Reist) tentoonstelling, maar niet genoeg om ons te plakken... 

 

 

Anders dan ons eigenlijk doel van de reis: het 'Lieu d'Art et Action Contemporaine' waar een selectie van de collectie van Maurice Verbaet te zien is...'Belgitudes' met bijkomende vertoning in avant-première een film over TAPTA door Yvon Lammens 'Sortir du Chaos' – Het maakte de trip wel de moeite waard, want ik vond altijd dat er te weinig aandacht voor kunstenaars uit de jaren 70/80 in de mainstream wordt gegeven – dit verandert dankzij deze soort initiatieven stilaan, maar voor mij mag het nog meer. Veel van de verworvenheden van die jaren werden na het wegvallen van die generatie te snel door nieuwigheden overrompeld, deels wegens de elektronische communicatie-technologiën zodat veel 'herontdekt' moet worden – het is een generatie die vooral juist voor de verspreiding via internet bezig was en zo wat tussen de plooien is gevallen, terwijl ze voor de verdere ontwikkeling juist van cruciaal belang zijn... Deze herwaardering van de collectie Verbaet (intussen ook als onderzoekscentrum te verstaan) is heel belangrijk, en dit soort 'rencontre' waarbij wij de nog niet volledig afgewerkte film mochten zien deel van een interessant proces om weer de periode maar ook de geest ervan weer te vangen – het moet niet altijd af zijn, het is onderdeel van een grote proces, deel van het leven quoi...

 

Deels heeft de site en de werken wat 'oubollig' voor een tussengeneratie zoals ik zelf, enerzijds 'déjà vu' anderzijds gezellig herkenbaar, maar ook (her-) ontdekkingen, waarvan men wel naam en enkele werken kende maar in de achtergrond gesukkeld: Guy Vandenbranden of nog maar onlangs verstorven Francine Holley, maar ook werken van Raoul Ubac of René Guiette, of de verfrissend actuele Evelyne Axell (wel in laatste jaren weer helemaal recup) en ook TAPTA, van wie er bepaalde periodes soms apart worden gezien, maar in zijn geheel ook zeer fascinerend is... dit is alvast een goede introductie en hopelijk wordt het nog meer, want enthousiast als voormalig boursier van haar 'atelier structure' in de Fondation de Tapisserie (nu tamat) in Doornik... een plaats waar heel wat belangrijke kunstenaars van vandaag zijn gepasseerd... Het geheel geeft goed weer hoe het toch belangrijk is de minder bekende hoekjes van het recente verleden nog eens te bekijken en de drang naar het nieuwe even achterwege te laten – om dan te constateren dat het nieuwe toch niet zo fris maar wel herontdekt blijkt te zijn... 

 

 

ook leuke ontmoetingen zoals BEN

Dit geldt ook voor de grafiek-expo bovenaan van Eve Gramatski, goed omkaderd met heel wat interessante werken uit de artistieke omgeving en degelijk becommentarieerd – het LAAC als interessant plaats om terug te komen... en in combinatie met FRAC en een wandeling op de 'beaches of Dunkirk' een perfecte uitstap. Terug langs de wel-uitgesleten route naar het binnenland...