Dodelijk Betonwoestijn & Nep Groen

 Net ontsnapt aan de brokken na een cultuurbezoek...- familieleden waren ontgoocheld over het nieuw zuid – ik zet er al geruime tijd geen voet meer van het deprimeert mij gewoon – al ik eraan denk wat er wel had gekunnen, met behoud van veel meer groen en oorspronkelijk karakter... ook al staat het oude rangeerstation er nog is het verloren tussen de designer-langeweile die je overal in Europa tegenkomt... spijtig want een gemiste kans... De kwaliteit is ook structureel ondermaats – als ze al niet weten of de stelling het gebouw heeft neergehaald of het gebouw de stelling, dan stel ik dat er iets grondig mis is met de veiligheidsmarges en de planning... uiteraard word er met de meest goedkope buitenlandse (sociaal regiem van land van herkomst) bouwvakkers gewerkt die nauwelijks met de bazen on onder elkaar kunnen communiceren, en die moeten dan in recordtempo luxeappartementen uit de belaste grond stampen... dat is Murphey's Law treiteren...

En over belaste grond gesproken, (dat de nationalisten het volk vergiftigen verrast niet, bij groen is toch even schrikken)

even de overkant van de Schelde bezoeken waar er nu (alweer wegens bouw-geklungel) een heuse ruzie is ontstaan over de smeerlapperij die 3M daar decennialang heeft laten in de grond sijpelen – decennia tijdens welk ook de partij Groen! (ha!) daar zogezegd de plak zwaaide... Ik ben nog zo'n ouwe die Agalev nog heeft gekend en toen al de 'vernieuwing' met lede ogen zag gebeuren (zoals ook trouwens met de rooien en de zwarten... het moest allemaal vlotter en leuker...) Van een echt groen-geïnspireerd beleid was er al lang geen sprake meer – postjes verdelen en meedoen aan de vetpotten was de boodschap – dus geen verwondering als er nu een regenboog-zee aan paraplu's wordt getrokken... wie heeft het zo lang laten slingeren, wie heeft 3M afgekocht, bla bla bla – intussen mag de belastingbetaler weer opruimen – de belofte dat het vervuilende bedrijf gaat betalen is een flauwe grap die de advocatuur soms nog bovenhaalt...

...neen grond is grondspeculatie geworden;

ik zie hoe ze in Antwerpen bomen verwijderen om bomen te planten, uiteraard op kosten van u en ik – en dan zijn er verbeteringen die niemand moet hebben – waar ze bomen laten staan worden de wortels in beton gekaspelt, zodat na enkele jaren toch gerooid moet worden – intussen krijgt de dicht gebetonneerde ondergrond een laagje aarde met gazon om de indruk te geven dat het groen is... dat men denkt dat het niet verhard is, en dat het regenwater door kan tot de wortels... niet dus... het is een zinnebeeld van het groene beleid tegenwoordig – als het maar groen uitziet... dat wij nog niet zo ver zijn plastic-gazon uit te rollen is niet echt een geruststelling...

 

Rubestuin X (na hemel Lamelas KMSK nog een slag)

 

Ik dacht om wat positiever te berichten over het gebeuren rond mij, meer cultuur en minder afgeven op het beleid, maar spijtig blijkt dat niet mogelijk...

na een poging same met anderen de minister op andere gedachten te brengen en alsnog de loden hemel van David Lamelas in de KMSKA tuin te redden, samen met heelwat andere bomen en de waanzin van de herwaardering te stoppen – alsook de onnodig destructieve herinrichting van de gedempte (zuider-) dokken, kom ik nu de enthousiaste mededeling tegen om nog meer groenverwijdering:

deze keer in het Rubenstuin... 

 

(het gelande gedrocht mag u zelf op de site gaan bekijken...)

Ja hoor, ze gaan dat kleine stukje rustig vogel oase aan de straatkant (Hopland) vervangen door een glas & beton gedrocht van de gerenommeerde Robbrecht & Daem architecten – (waarom de overheden deze nog steeds goed vinden versta ik niet....) uiteraard allemaal heel goed bedacht en nodig voor de belevenis van de vele toeristen die ze verwachten, kassa kassa en horeca uiteraard – het liberaal model, ook al weten ze (eigen tekst): 'De tuin is in de tijd van Rubens al een groene oase en een plaats van verpozing. De privévertrekken, zijn schildersatelier, de verblijven voor medewerkers en leerlingen: allemaal zijn ze verbonden met de tuin.' en 'Het is een mooie, rustige, beschutte plek waar Rubens’ kinderen volop kunnen ravotten terwijl vader, filosoferend met vrienden, of alleen, broedend op een nieuwe opdracht, rondkuiert. Het is nog steeds een welkom rustpunt in het midden van de drukke stad.' En doch gaan ze deze historische plek overhoop halen, de volwassen bomen, de vogels die daar nu wonen en kunne verpozen in de drukke stad waar alsmaar minder groen te bespeuren valt... De zoveelste schande boven op al de rest van de vernietiging van groen en waardevolle rustruimtes... Verdere Antwerpse zelfverminking in de blinde achtervolging van winst... Want zoals in de dierentuin, stadspark, KMSKA en andere plaatsen worden bomen geofferd aan nog meer Horeca... terwijl juist de bomen het attractieve aspect van deze sites vormden – maar bomen zijn niet meer welkom, in feite zijn ze plotseling sinds aantreden van deze stadsregering allemaal, 'ziek' en moeten vervangen worden door stekjes in ondiepe betonkuilen om wat aan greenwashing te doen...

Zo gaat Antwerpen nog een stukje eigenheid en groen verliezen op kosten van de belastingbetaler en voor de winst van privé-bedrijven die dan de horeca mogen uitbaten waar ooit Rubens en Gasten, en tot nu Rubenshuisbezoekers konden 'verpozen' in een natuurlijke omgeving... binnenkort alleen nog als koopvee in een gadget-museumshop... wanneer gaan Antwerpenaren beseffen dat de liberale aanpak hun stad naar de mediocriteit degradeert... waarom worden de middelen niet besteed om eindelijk het Smit Van Gelder Museum te renoveren dat al meer dan 30 jaar te verkommeren staat... in plaats van deze ongevraagde en over-dure prestigeprojecten die wel geld in de pocket van enkelen maar niets voor de algemeenheid oplevert.

a BD borger

 

A birthdayBorger

Ik had mij zelf aangemaand en voorgenomen het nieuwe jaar met een meer positieve ingesteldheid te beginnen – zoals alle overmoedige nieuwjaars resoluties blijkt dit niet zo eenvoudig te zijn, maar soit; Art's Birthday – de hilarische moment waarop een droge spons in een prehistorisch emmer terecht kwam en de bewoners van de grot bij Altamira aanzetten om conceptuele kunst te gaan beoefenen is door wetenschappelijke precisie vastgelegd op de 17de januari en is als dusdanig een hoogdag in de cultuurkalender van deze contreien... Meer specifiek het M HKA. Elk jaar is het een drukke bedoeling waarbij de genotsmiddelen rijkelijk geconsumeerd worden en het mondwerk niet kan stilstaan – dit jaar echter, met zijn surrealistisch Covid-19 reglementering, veranderde dit allemaal in een semi-virtueel gemaskerde niet-bal, en zette zo de toon voor een doffe, afstandelijk schuifel-bezoek aan het museum en enkele interventies op streaming; al dan niet op de grote scherm transponeert – Echt was de nieuwe 'untitled' van Birdie V. als gevelpartij langs een afgesloten kaai-boulevard – vanuit de bouwwerf niet echt te zien – (wellicht de duistere bedoeling) en om over de modderplassen tot aan het fietspad te geraken geen zin... een ander keer dan. Binnen wel genoten van de kans om wat rustig naar de expo te kijken – waren daarvoor vroeg genoeg – en zo wat ingehaald na de twee lockdowns... maar de 'state of the arts' van E.de Kuyper deden mij niet echt iets de intro van Nel Aerts wel wat leuk maar beetje dejà vox, videos, wel, tegenwoordig is alles video, en de goblin cake beter mislukt dan de ontbijt van mijn kangeroo – ook weer zo 'n trend... online radio niet echt meer of minder dan we op Centraal al decennia lang doen, in verschillende stadia van onbinding...

 

Dus een soort mummie-werf, die dan ook zonder al te veel aanpassingen kan doorgetrokken worden naar de aanpalende straten – de grote zandheuvelpiramiede waar eens Ostaijse kasseistenen gelukkige parkeerders ondersteunden, en gezonde bomen die voor de zoveelste megalomanie van de stadsarchitecten moet wijken – naar de oude binnenstad om te kijken naar de heuse actie van de Colson fanclub – in een wat verlaten Wolstraat (alweer te vroeg, of te laat, wie zou het kunnen zeggen tegenwoordig) met een kinder-elftal die als zoveel (elf miljoen) rode duivels met leeggelopen ballen naar een gekoelde fles cava keken – nein-tree-nein of was het 393?

(of misschien een fleske Perrier van Laurent...) 

Af naar Borger dan, enkele dagen later – een heus circuit intussen en dus ietwat curieus over de nieuwigheden – net 'off-Kattenberg' het kersverse 'Otty Park' – een gentrification-insert; van meet af aan een designy-artytechtuur omgeving met big namedroppers – en uiteraard ook heel wat beton... gedaan met de tijd dat kunstsites in Borgerhout organisch uit een behoefde van daar aanwezige kunstenaars groeit – zoals toen Club Moral, Ruimte Z, Morguen... en later Factor en Branderij – neen, het zijn de Hal-achtigen die nu opkomen voor de wijk – op zich niet slecht maar ik vrees wel dat de lokalen uit hun huizen zullen worden geprijsd... dus gele betonkuil in secties, combo Geys & Tirtiaux en leuke dingen – het geheel ziet zich als 'bureau' maar niet zoals bureau gruzemayer, toch eerder als echt gemeende 'art office' om niet het aftandse 'consultancy' te gebruiken... (en meer August Orts en Carton Instituut oproepend).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bij Eva Steynen dan een verademing in licht en fragiele eerlijkheid - gewoon meticuleus uitgeknipte tekens/tekeningen suspendeert... verademing in een huiskamer omgeving – men voelt dat er tijd is mee gemoeid, en minder geconstrueerd ook al is de presentatie wel soms een vernuftige balance-act die van de toeschouwer wat voorzicht vraagt. Bij Ingrid Deuss even kijken- tamelijk klassier foto – okay, maar de 'sculpturen' hoefden niet – zien er uit als zilver gelakte houtrestanten – (en flashback naar knutselschool) – dan liever de 26 serieuze splinters die Guy Rombouts in DMW laat zien – da's puur natuur en nodigt uit tot denken – Verder naar de InSight studio window van Wendy Krochmal- waar Boy Erik Stapparts of liever het BES instituut Alex Zimmerman in 3D heeft uitgenodigt in een enveloppe-onderdeel dat met best op zijn bijzonder smarty phone downloadet want anders is het te ingewikkeld... 

 

 

 

 

 

Tegennatuurlijk Antwerpen

   Verder bomen / kuiltjes / VAI uitdroog strategie (normaal zou ik over hoogcultuur willen schrijven maar dit is belangrijker cultuur dan de gallery circuit – nog even als jaarafsluiter)

Tegennatuurlijk Antwerpen

Vooral in de laatste jaren is de tendens om zo veel mogelijk natuur uit de stat te bannen opvallend... wat ooit een gezellige groene stad was verandert in een saai en irriterende euro-norm plaats van tweede of zelfs derde categorie... Behalve de bokrijk-achtige toeristen trekpleisters worden hele straatbeelden vernietigt en de fameuze van Ostaijen kasseiden vervangen door beton- en asfalt-rommel (dat soms zelfs geen jaar meegaat)

Fietspad voorrang - dat de boom geen water meer krijgt so what...

Maar het ergste is het verwijderen van groen. Niet alleen grote gezonde allee-bomen en hun bijhorend schaar aan vogels en insecten, maar ook struikgewas en wilde plekjes in bermen en uithoeken – plaatsen waar flora en fauna op rust kunnen komen van de geweld van de stad... struiken zijn een doorn in de ogen van de politie die doorkijk parken willen hebben omdat ze met hun onderbemande patrouilles de losgeslagen jeugdbendes niet meer in kaart kunnen brengen – dus geen schuilplaats meer voor vogels of knaagdieren – wanneer hebt u nog een eekhoorn gezien in Antwerpen – voor mij is het alvast heel lang geleden... De prachtige bomen op Belgiëlei (al lang weg hoor) en Charlottalei – bevallen door bladmijn-mot maar niet ziek zoals beweerd – moesten ruimen voor beton en magere stekjes... deze zogeheten “nieuwe” bomen worden in ondiepe betonkuilen geplant zodat ze noot groot kunnen worden – dus prachtige schaduwrijke wandel en fietswegen mag je al vergeten... bomen zijn voor de planners alleen nog tijdelijk straatmeubilair die ze moeten planten om de greenwashing van de politiek tegemoet te komen... want bomen zijn lastig, hun bladeren zijn lastig, ze springen voor de auto's en hun wortels breken de voetweg op, vooral dan als er geen plaats voor ze gelaten wordt...

eens een leuk groen hoek, nu beton en asfalt toegang grand cafe (horeca gaat voor)

Zoals voor het Vlaams Architectuur Instituut – ooit een groen hoekje in welke het interessante Singel gebouw kon nestelen – intussen met moderne Klotz- bouw bijgewerkt, met gevel gekleed in dode bomen om 'groen' en 'sustainable' te laten uitzien – met uiteraard een vol beton gegoten oriëntaalse tuin als 'feature' – (intussen een stort geworden) en voor de eco-bewuste bezoeker een fietsparking van beton en asfalt die de bestaande bomen van het dringend nodig regenwater berooft... in de tijd dat er nog parking was voor de Singel was er meer groen dan nu – de bomen op de hoek sterven af – men kan het op google earth goed volgen – en is een voorbeeldig staaltje van de bezorgdheid met welke hedendaagse architecten en planner met de natuur omgaan...

genoeg watersijpeling voor die grote bomen? twijfel...

hierin moet een 'nieuwe' boom kunnen leven - betonkuil van 30 cm...
 

Bij de onnodige renovaties van menig straat (wellicht met de idee alles ineens, gezien de chaos al compleet is) verdwijnen voortdurend gezonde, volwassen bomen – Rooseveldplaats een mooi voorbeeld- onnodig veel bomen weg alleen maar voor de werf – de leien – onnodig veel bomen weg, dat gaat zich in de opwarmende zomers goed wreken – Operaplein gaat braadpan worden – dan de ingedempte dokken op het zuid – platanen in topform – waarvoor menig Antwerpenaar naar Frankrijk reist – mar hier moeten ze wijken voor nog een idioot prestigeproject... het eens gezellige Zuid gaat eindigen zoals de Kievitwijk – designer-hell en winderige kokers met roestende nep-bomen... waar in toekomst het zuurstof dat wij ademen moet vandaan komen weet ik in elk geval niet.

 

dode zuurstofbos in Kivietwijk... artistiek, nietwaar?

Nep is fantastic – er is al een hele generatie dat niet meer weet wat 'original' is behalve een marketing spreuk voor kledij... 

 

kansloos ondergrond - speciaal grote boom op betonplaat geplant - doen alsof...

survivor - ook tegen de verwachtingen de wil om te overleven...
 
 

Muzen wurggreep

 Rond het Museum...

 

Gezonde bomen op het Usselincxplein.... neen bedankt!
 

Eigenlijk wilde ik al een tijdje terug wat over kunst & cultuur schrijven – iets positief dat in deze rare corona-tijden als opkikker kan dienen... maar de tristesse neemt alsmaar meer toe.... het wordt allemaal nog erger en ergerlijker, zo dat er niet anders overblijft dan het jaar af te sluiten met nog een verergerd zaagstuk. Ik heb het al gehad over de idiote oplossing om de wortels van de prachtige bomen langs de oude havenafsluiting te beschadigen voor een fietsautoroute – al is het hopelijk tijdelijk - maar overal wordt habitat en bestaand groen afgebroken voor deze fietssnelwegen, die dezelfde miserie van de autowegen meebrengen: assholes op hun speedpedalexxen met BMW* mentaltieit die elk plezier aan een mogelijke toch langs de schelde vernietigen... Langs de schelden vinden ze niet beter dan de bestaande bomen uit te rukken, de poreuze klinkerweg met een tarmac te vervangen en wat oit een mooie boulevard was ter herschapen in een saaie dorpsweg met opstoppingen... soit, als ware dat niet genoeg zijn ze ook aan de overkant begonnen...

(* Besser-Mensch Wahn – een aandoening die vooral in de jaren 30 van verleden eeuw de kop opstak en zich in een overtuiging uitte dat er betere (Über-) en minder (Unter-) mensen waren, waarbij uiteraard de 'zelf' bij de eerste behoorde. )

De ingedempte zuiderdokken gaan eraan – wat ooit een heus Usselincx-plein, een soort van Champ de Mars had kunnen zijn, omzoomd met schaduwrijke Platanen, wordt herschapen in in stadplanners- en designer-fantasie waar niemand om vraagt... uiteraard moeten de gezonde, intussen volwassen bomen wijken voor deze idiotie – bomen behouden staat gewoon niet in hun woordenboek, ook al is de discussie over klimaat al jaren lang met niets anders bezig... in Antwerpen weten ze er niets van en denken dat die povere stekjes dat ze hier en daar in betonkuilen aan 't steken zijn hetzelfde is als 'bomen planten' – neen, de ijver met welk deze stad zich zelf verminkt doet denken aan nog een ander politieke strekking die zich populair had gemaakt met “Arbeitsbeschaffungsmassnamen” beroep doen op 'Reichsarbeitsdienst' (verplicht) en later ook slavenarbeid – toen is er ook veel beton bij komen kijken... en als ik naar de werkmannen van de exotische onder-onderaannemer bekijk die een loon op niveau van Tadzjikistanse normen krijgt, (en met locale werkgelegenheid niets te maken heeft) moet ik toch even aan de werkkampen van totalitaire regimes denken, ook al zou ik met die vergelijking alleen maak verontwaardiging oogsten...

Na al die jaren strijd tegen steen en auto's - joi de vivre - Platanen zijn graag gezien - behalve in Antwerpen

Ik kan de indruk niet afschudden dat we alleen nog met incompetent knoeiers te maken hebben... alles high-tech, uiteraard, maar zonder visie, zonder zeel of interesse en dan nog slordig uitgevoerd... ieder aannemer voor zich, waarbij de ene het werk van de ander belemmert of teniet doet – slecht doordachte plannen die uitdraaien op hakkel- en improvisatiewerk, de vernietiging van waardevol stadsgezichten voor halfbakken plannen die toch op niets uitdraaien – ik vermoed een bezigheidstherapie erachter voor de vele specialisten die jaarlijks uit de scholen vloeien zonder dat er eigenlijk voor hen iets te doen is... ik heb al meerder malen gezegde dat ik deze toen als attractieve en charmante stad nu zeker links zal laten liggen – en dat wat misschien nog een reddend aspect was; het groen, is intussen ook systematisch weggewerkt – betonklinkers in plaats van de degelijke kasseiden van Ostaijen – mooi gepolijste natuursteen dat zelf twee overvallen door Duitse Panzers niet hebben kapot gekregen, worden nu opgegraven en weggevoerd – in de plaats brokkelende betonklinkers eo in het beste geval doorgeslepen nep-straatstenen in beton gebed... het is intussen volledig acceptabel en quasi de norm geworden nep als waar te aanzien – de schone schijn is voor de meeste mensen goed genoeg – men ziet het al aan de algemene aanvaarding van 'kunstgras' terwijl de plastik-soep in de oceanen maar groeit – men wilde zelfs oude bomen kappen voor een plastikfabriek – men vraagt zich op welke planeet de milieuminister eigenlijk leeft...

Dood hout meer waard voor reclame en onnozelheid - vogels mogen oprotten

en zo voert (sic) – het blijft gezaag, ook al gaat het ons algemene leefcultuur aan – gezaag dat in 20 minuten een gezonde boom van 50-60 jaar vernietigt – gezaag dat van die dode boom een staketsel maakt waar een grote advertentie kan hangen voor de zoveelste online-shopping-app, om nog meer diesel-camionetten te doen draaien in hun wilde leveringsrondes in een stad waar geen groen meer is om de afgassen en stopartikelen te filteren... houd uw museumkaart maar paraat!

 Antwerpen cultuurstad - de container in...

Malafidie of Onnozelheid... of beide...

Malafide onnozelheid

Het is al een tijdje dat ik niet echt zin heb om veel te beschrijven, de lockdown had een averechts effect – nog eens op on hart drukkend hoe destructief met omgeving en patrimonium om wordt gesprongen – nu dat het even stil is… tijd om te reflecteren en zien wat er al verdwenen is… intussen al weer enkele jaren terug dat ik mij druk heb gemaakt (zie vorige)

http://gruzemayer.blogspot.com/2017/09/stedelijke-zelfverminking.html?m=1

De beleidsmakers van Antwerpen hebben het nog altijd niet begrepen - de overtollige bouwplannen worden verder uitgevoerd - 

 en verbetering niet in zicht… meer nog, ik kreeg een glossy brochure in de bus in welk ze vrolijk aankondigen dat ik liefst tien jaar in de miserie ga moeten zitten – boven op de miserie die wij nog steeds moeten ondergaan… ik vermoedde eerst gewoon onnozelheid, incompetentie, goede wil als plaveisteen naar de hel – maar het vermoeden van malafide achtergronden – winstbejag op kosten van de medemens en omgeving toch verder de bovenhand halen… Ook al is de brochure overspoeld met groene toekomstvisie weet ik dat daar weinig van in huis zal komen – bomen bij-klikken op de computer is niet hetzelfde als ze planten en onderhouden – want meestal worden ze even in de grond gestoken en vergeten – minder dan de helft die het haalt… 

Juist nu zijn ze weer bezig de pas her- aangelegde Scheldekaai bij het museum weer open te breken: Fietssnelweg komt over het (al ingekrompen) gazon-vlak ) water-doorlatende tegeltrottoir word over-geplaveid met tarmac - uiteraard moeten de wortels van de bestaande bomen hiervoor beschadigt worden en zullen deze met de verminderde water insijpeling op termijn ook sterven… netjes opgeruimd!

....en volstrekt onnodig hele rij grote gezonde bomen weggehaald - de vogels kunnen oprotten:

Dus Malafide onnozelheid, want uiteindelijk is de schade voor ons zelf – nog te vaak denken wij dat het alleen de andere zal treffen… (tis maar een lokaal verhaal maar) het moest even eruit:

Bouwwerf from Hell…

Het begon vele jaren geleden. Iemand had de fameuze idee van de hoek Maréestraat/Langstraat tot wijdse landschapszone te herschapen… grote administratieve gebouwen zouden worden gesloopt om ruimte te geven aan groen… De huizen in de Langstraat werden alvast onteigend en wij krijgen wenende buren over de vloer om te smeken iets te kunnen huren want ze wilden zo graag in de omgeving blijven wonen… niets van, alle huizen werden afgebroken met de nodige overlast en er kwam in de plaats een kleun hoekje ‘groen’ (want uiteraard, de grote administratieve gebouwen bleven staan) – een soort sjofel hondewei met designer-staketsel uit hout van het verre Bornholm, transportweg ecologisch vergeten wellicht…

Intussen hadden ze ook het Moerkensplein rond het Gemeentehuis aangepakt: alle groen opgegraven en meters diep beton gegoten – De grondwerken duurden eeuwig, intussen mochten bussen (toen noch met luid ophuilende dieselmotoren – de hybrides kwamen pas nadien) en monstertractoren, bedoeld voor grootschalig landbouw, aarde afvoeren en de straten kapotrijden – het duurde zoals gewoonlijk veel langer dan beloofd, en uiteindelijk kregen wij een betonplein (Place de la Magnolia Mort – want ze hadden beloofd de Magnolia te bewaren maar gooiden die in een put zonder water tijdens de droogste zomer in heugenis – met resultaat uiteraard die die het niet haalde…) Ook beweren ze voortdurend tegen de verharding te zijn hebben ze hier een volledig poreuze plein met kasseistenen omgevormde tot betonplaat (met ingemetste natuurstenen voor ‘de look’) waar nog geen 20% als poreus is achtergehouden, en als oncomfortabel ‘parkske’ moet dienen… De oude klassieke parkbanken met rugleuning, onverwoestbaar en gemakkelijk, van ijzer en inheemse eik die al generaties meegaan – moesten vervangen worden door designer-multimeubels met latten uit exotisch harthout (wellicht geroofd uit de bossen van Borneo) waar de kids kunnen op kruipen maar voor oudjes geen plaats – oudere mensen zitten sowieso niet in de optie-click-bak van de hedendaagse vormgever… voor dit alles waren de doorgaande straten afgesloten en langs ons huis verlegt - wij zijn al vele jaren van overlast verder…

Dan besloot AG Vespa twee huizen tegenover onder handen te nemen: een was in slechte staat maar structureel goed in orde, da andere recent nog bewoond en met een waardevol art-deco gevel, volledig in orde… neen deze moesten tegen de vlakte voor nog eens van die saaie Vespa gedrochten met de te grote vensters en gevelklinkers in uitwerpsel-kleuren… Een brief in de bus beweerde dat het allemaal rap ging gebeuren en weinig overlast gaat brengen – was dat maar waar geweest… van meet af aan maande ik de architecten een goed circulatieplan uit te werken want de auto’s zijn niet tegen te houden – zelfs de redelijkste CEO wordt achter het stuur van zijn BMW weer een ongeduldig jochie van 13… Zo was het dan ook dat de plankier werd kapotgereden, en pas ingegrepen werd naar herhaalde brieven aan verschillende instanties, waarbij de ombudsvrouw nog het meest effectief…

Uiteraard sleepte ook deze werf langer aan dan voorzien – ze zou eigenlijk als gedaan moeten zijn en vol happy bobo’s zitten, met kinderen die vanuit hun nieuw dakterras (helemaal de mode!) zouden zitten joelen naar onze bovenverdiepingen waar slaapkamer er kleedruimte zich bevinden… Maar nee, zo ver zijn wij nog lange niet… De werken gingen haperend van start – alweer de overlast van grote machines die grondwerken moeten uitvoeren en de grond doen daveren – dan weer niets tot de putten helemaal vol water staan en vochtproblemen in de buurt veroorzaken, dan her en der een beetje betongieten… intussen blijft de verkeersellende duren… dan hadden ze blijkbaar de fameuze idee onder-onder aannemers uit ergens ver achter de Oeral te horen- van waar is niet te achterhalen geweest, ze spraken geen enkel Europese taal… soit – met het resultaat dat ze fout bezig waren, niet alleen slecht uitgevoerd (nog nooit zo slordig werk gezien!) maar gewoon fout- du niet volgens plan… (wellicht konden ze die niet lezen, of deden het averechts – zoals thuis…) In elk geval moet weer de helft afgebroken worden.. en afgevoerd – dus nog meer containers vol rommel, dan nog meer bouwen waar al gebouwd was – intussen was de vrij hangende isolatie door UV stralen ook al rot, en tegen dat een nieuw ploeg onder-onder-aannemers (Spanjaarden of Zuid-Amerikanen) was al meer schade dan iets anders, en schadeclaims (de buren hadden hun inkomsttrap zien verbrijzelen door een fout van de kraanbediener) wij zijn alweer jaren verder en al over tijd… 

Tijdens dit alles wordt de kraan aangedreven door een ouderwetse Atlas-Copco diesel generator, zonder roetfilter en uiteraard niet euro-4… Ik moest mijn goed onderhouden kleine diesel Kangoo weg doen wegen de nieuwe milieunormen – maar zij kunnen de hele dag wolken stinkende en carcinogene diesel in de lucht puffen, wat op dagen zonder wind haast onuitstaanbaar is… In de meeste halfweg geciviliseerde landen zijn zulke bouwkranen tijdelijk aan het stadsnet aangesloten, zoals ook de marktkramers (maar ja, daar gaat het om klanten en (vooral) hun centjes, hier zijn het maar de buurtbewoners die stikken) Leuk detail is ook het feit dat net als de Corona tijd begon en thuiswerken de norm werd, kwamen de bouwvakkers meer en vroeger – in plaats van af en toe nu alle dagen vanaf 6:30, dus frisse ochtendlucht vergeet het, en de hele dag gebrom- goede omstandigheden om zich op het werk te kunnen concentreren… dus het duur t maar voort – en gevaarlijk ook, onlangs stootte een bouwvakker een slecht gebouwde muur op het vierde aan de straatkant zomaar over: groot gekletter en blokstukken overal – gelukkig stond er beneden niet toevallig iemand…

Het is alom ellende, de jonge architecten die ermee bezig zijn zouden best weer terug naar school gaan, want dit is echt een rampzalig project: ze zijn in feite bouwval aan ’t optrekken… Ik zou zo een huis niet willen kopen: ik heb kunnen toekijken hoe het is gebouwd, en zie dat er ook in de toekomst alleen maar problemen zullen van komen. Twee stevig gebouwde huizen afbreken om er snelbouw-rommel te zetten is niet echt waarvoor Vespa was opgestart- in feite zijn ze bezig de stad te verminken, samen met al die andere slechte projecten en onnodige werken die bezig zijn… en dan nog het lef hebben aan greenwashing te doen- de fraaie brochures over een gouden toekomst geloof ik al een tijdje niet meer, en als deze werf tegenover een voorbeeld is, wordt het tijd om aan verhuizen te denken.

desgewenst

Intussen weer een jaar verder en toch altijd weer achteraan de agenda...

intussen nog meer afbraakellende

hoed u voor verbeteringen!