Malafidie of Onnozelheid... of beide...

Malafide onnozelheid

Het is al een tijdje dat ik niet echt zin heb om veel te beschrijven, de lockdown had een averechts effect – nog eens op on hart drukkend hoe destructief met omgeving en patrimonium om wordt gesprongen – nu dat het even stil is… tijd om te reflecteren en zien wat er al verdwenen is… intussen al weer enkele jaren terug dat ik mij druk heb gemaakt (zie vorige)

http://gruzemayer.blogspot.com/2017/09/stedelijke-zelfverminking.html?m=1

De beleidsmakers van Antwerpen hebben het nog altijd niet begrepen - de overtollige bouwplannen worden verder uitgevoerd - 

 en verbetering niet in zicht… meer nog, ik kreeg een glossy brochure in de bus in welk ze vrolijk aankondigen dat ik liefst tien jaar in de miserie ga moeten zitten – boven op de miserie die wij nog steeds moeten ondergaan… ik vermoedde eerst gewoon onnozelheid, incompetentie, goede wil als plaveisteen naar de hel – maar het vermoeden van malafide achtergronden – winstbejag op kosten van de medemens en omgeving toch verder de bovenhand halen… Ook al is de brochure overspoeld met groene toekomstvisie weet ik dat daar weinig van in huis zal komen – bomen bij-klikken op de computer is niet hetzelfde als ze planten en onderhouden – want meestal worden ze even in de grond gestoken en vergeten – minder dan de helft die het haalt… 

Juist nu zijn ze weer bezig de pas her- aangelegde Scheldekaai bij het museum weer open te breken: Fietssnelweg komt over het (al ingekrompen) gazon-vlak ) water-doorlatende tegeltrottoir word over-geplaveid met tarmac - uiteraard moeten de wortels van de bestaande bomen hiervoor beschadigt worden en zullen deze met de verminderde water insijpeling op termijn ook sterven… netjes opgeruimd!

....en volstrekt onnodig hele rij grote gezonde bomen weggehaald - de vogels kunnen oprotten:

Dus Malafide onnozelheid, want uiteindelijk is de schade voor ons zelf – nog te vaak denken wij dat het alleen de andere zal treffen… (tis maar een lokaal verhaal maar) het moest even eruit:

Bouwwerf from Hell…

Het begon vele jaren geleden. Iemand had de fameuze idee van de hoek Maréestraat/Langstraat tot wijdse landschapszone te herschapen… grote administratieve gebouwen zouden worden gesloopt om ruimte te geven aan groen… De huizen in de Langstraat werden alvast onteigend en wij krijgen wenende buren over de vloer om te smeken iets te kunnen huren want ze wilden zo graag in de omgeving blijven wonen… niets van, alle huizen werden afgebroken met de nodige overlast en er kwam in de plaats een kleun hoekje ‘groen’ (want uiteraard, de grote administratieve gebouwen bleven staan) – een soort sjofel hondewei met designer-staketsel uit hout van het verre Bornholm, transportweg ecologisch vergeten wellicht…

Intussen hadden ze ook het Moerkensplein rond het Gemeentehuis aangepakt: alle groen opgegraven en meters diep beton gegoten – De grondwerken duurden eeuwig, intussen mochten bussen (toen noch met luid ophuilende dieselmotoren – de hybrides kwamen pas nadien) en monstertractoren, bedoeld voor grootschalig landbouw, aarde afvoeren en de straten kapotrijden – het duurde zoals gewoonlijk veel langer dan beloofd, en uiteindelijk kregen wij een betonplein (Place de la Magnolia Mort – want ze hadden beloofd de Magnolia te bewaren maar gooiden die in een put zonder water tijdens de droogste zomer in heugenis – met resultaat uiteraard die die het niet haalde…) Ook beweren ze voortdurend tegen de verharding te zijn hebben ze hier een volledig poreuze plein met kasseistenen omgevormde tot betonplaat (met ingemetste natuurstenen voor ‘de look’) waar nog geen 20% als poreus is achtergehouden, en als oncomfortabel ‘parkske’ moet dienen… De oude klassieke parkbanken met rugleuning, onverwoestbaar en gemakkelijk, van ijzer en inheemse eik die al generaties meegaan – moesten vervangen worden door designer-multimeubels met latten uit exotisch harthout (wellicht geroofd uit de bossen van Borneo) waar de kids kunnen op kruipen maar voor oudjes geen plaats – oudere mensen zitten sowieso niet in de optie-click-bak van de hedendaagse vormgever… voor dit alles waren de doorgaande straten afgesloten en langs ons huis verlegt - wij zijn al vele jaren van overlast verder…

Dan besloot AG Vespa twee huizen tegenover onder handen te nemen: een was in slechte staat maar structureel goed in orde, da andere recent nog bewoond en met een waardevol art-deco gevel, volledig in orde… neen deze moesten tegen de vlakte voor nog eens van die saaie Vespa gedrochten met de te grote vensters en gevelklinkers in uitwerpsel-kleuren… Een brief in de bus beweerde dat het allemaal rap ging gebeuren en weinig overlast gaat brengen – was dat maar waar geweest… van meet af aan maande ik de architecten een goed circulatieplan uit te werken want de auto’s zijn niet tegen te houden – zelfs de redelijkste CEO wordt achter het stuur van zijn BMW weer een ongeduldig jochie van 13… Zo was het dan ook dat de plankier werd kapotgereden, en pas ingegrepen werd naar herhaalde brieven aan verschillende instanties, waarbij de ombudsvrouw nog het meest effectief…

Uiteraard sleepte ook deze werf langer aan dan voorzien – ze zou eigenlijk als gedaan moeten zijn en vol happy bobo’s zitten, met kinderen die vanuit hun nieuw dakterras (helemaal de mode!) zouden zitten joelen naar onze bovenverdiepingen waar slaapkamer er kleedruimte zich bevinden… Maar nee, zo ver zijn wij nog lange niet… De werken gingen haperend van start – alweer de overlast van grote machines die grondwerken moeten uitvoeren en de grond doen daveren – dan weer niets tot de putten helemaal vol water staan en vochtproblemen in de buurt veroorzaken, dan her en der een beetje betongieten… intussen blijft de verkeersellende duren… dan hadden ze blijkbaar de fameuze idee onder-onder aannemers uit ergens ver achter de Oeral te horen- van waar is niet te achterhalen geweest, ze spraken geen enkel Europese taal… soit – met het resultaat dat ze fout bezig waren, niet alleen slecht uitgevoerd (nog nooit zo slordig werk gezien!) maar gewoon fout- du niet volgens plan… (wellicht konden ze die niet lezen, of deden het averechts – zoals thuis…) In elk geval moet weer de helft afgebroken worden.. en afgevoerd – dus nog meer containers vol rommel, dan nog meer bouwen waar al gebouwd was – intussen was de vrij hangende isolatie door UV stralen ook al rot, en tegen dat een nieuw ploeg onder-onder-aannemers (Spanjaarden of Zuid-Amerikanen) was al meer schade dan iets anders, en schadeclaims (de buren hadden hun inkomsttrap zien verbrijzelen door een fout van de kraanbediener) wij zijn alweer jaren verder en al over tijd… 

Tijdens dit alles wordt de kraan aangedreven door een ouderwetse Atlas-Copco diesel generator, zonder roetfilter en uiteraard niet euro-4… Ik moest mijn goed onderhouden kleine diesel Kangoo weg doen wegen de nieuwe milieunormen – maar zij kunnen de hele dag wolken stinkende en carcinogene diesel in de lucht puffen, wat op dagen zonder wind haast onuitstaanbaar is… In de meeste halfweg geciviliseerde landen zijn zulke bouwkranen tijdelijk aan het stadsnet aangesloten, zoals ook de marktkramers (maar ja, daar gaat het om klanten en (vooral) hun centjes, hier zijn het maar de buurtbewoners die stikken) Leuk detail is ook het feit dat net als de Corona tijd begon en thuiswerken de norm werd, kwamen de bouwvakkers meer en vroeger – in plaats van af en toe nu alle dagen vanaf 6:30, dus frisse ochtendlucht vergeet het, en de hele dag gebrom- goede omstandigheden om zich op het werk te kunnen concentreren… dus het duur t maar voort – en gevaarlijk ook, onlangs stootte een bouwvakker een slecht gebouwde muur op het vierde aan de straatkant zomaar over: groot gekletter en blokstukken overal – gelukkig stond er beneden niet toevallig iemand…

Het is alom ellende, de jonge architecten die ermee bezig zijn zouden best weer terug naar school gaan, want dit is echt een rampzalig project: ze zijn in feite bouwval aan ’t optrekken… Ik zou zo een huis niet willen kopen: ik heb kunnen toekijken hoe het is gebouwd, en zie dat er ook in de toekomst alleen maar problemen zullen van komen. Twee stevig gebouwde huizen afbreken om er snelbouw-rommel te zetten is niet echt waarvoor Vespa was opgestart- in feite zijn ze bezig de stad te verminken, samen met al die andere slechte projecten en onnodige werken die bezig zijn… en dan nog het lef hebben aan greenwashing te doen- de fraaie brochures over een gouden toekomst geloof ik al een tijdje niet meer, en als deze werf tegenover een voorbeeld is, wordt het tijd om aan verhuizen te denken.

desgewenst

Intussen weer een jaar verder en toch altijd weer achteraan de agenda...

intussen nog meer afbraakellende

hoed u voor verbeteringen!

Jééézus 319

Jesus Nr. 319

Een miskleun, een opzettelijke vergissing, wie dacht dat zijn badkamer geen kunstwerk was heeft het mis! Een total faillieure, de hele zaak, met een brede glimlach kon ik nog eens genieten van de tentoonstelling in het [by.ro] te Oudenaarde... 

Ik was er herhaaldelijk niet geraakt tot op ene keer op vrijdag, uiteraard een sluitingsdag... Het erinnerde mij aan een expo "echec" van jaren geleden, die mij steeds is bijgebleven... Deze ook dreigt hetzelfde te doen... De banale puppies op extrasoft rollen frolockend scheefgedrukt en door de meester nauwkeurig in olieverf weergegeven maken de scheefgekapte einde-rol fout machinaal tot intentioneel readymade... hier toepasselijk weergegeven in roodflueel-gekleed prokkast... 

Terwijl Christus hangt te bengelen als een gemarteld schaap, os, ossobuco op turijnse wijze... de man van smarten kan daar nog een puntje aan zuigen, doorboord niet zomaar zoals Sebastian met pijlen, maar met grootst mogelijke slotcilinder-frezen aangedreven door Metabo of  Blackendecker verdekke...  en gehakt en gezalfd en nog eens geplakt om toch noch de lijdensweg nadruk te verlenen alvorens ter bezinning naar de muur gedraaid opgesloten in een veel te kleine kooi...

Ja het leven is een feest, spiegelbollend door de drievuldig fasen van Neutraal, Spannend en Aardig, zijnde rood, blauw en groen-geel vertolkt als een reliure langs de logica die door herhaaldelijk harde contact met de realiteit zowat in frennen hangt en stilaan als surreel grap van de toog glijd... De meubels zijn juist niet heel gebleven, maar wel noch bruikbaar... Ook al wiebelt de kast, spiekes zijn voor alles goed... Alle oplossingen zijn toch al provisorisch... want wie weet wanneer de volgende bezoeker uit het heelal zomaar neerdwarrelt op ons liefelijk landschap, met koeienweide en benzinestation onder weidse licht bewolkte hemel waaronder de pleisteren madonna blijft bidden voor beterschap... Een riem onder het hart toch ten minst... 

Dat heb ik alvast ervan meegenomen, ook al kon zelf het uitnodigingskaartje niet zonder incident van de perse lopen... Altijd iets, maar werkelijk altijd iets... Gelukkig kan overal een mouwtje worden aangepast en verandert de ramp in een interessant gegeven dat nog een element is in de lange afspoeling van losjes met perforaties aaneenhangende blaadjes leven....

... en het is allemaal de schuld van Yvan Derwéduwé... 
kom dat zien! nog tot 25 januari 2020!

de plastike kunst in beweging

Dortperff

Deze keer ben ik er wel geraakt, Dortrecht performance meeting... Toen was ik no-show bij de eerste nacht van de verveling, ook al werd mijn vervelende bijdrage wel op de afgesproken plaats voorgelezen... Dus ik geraakte er maar ben eerst naar de inrichtende instantie gereden (Lodge 222) en niet naar de plaats van vermaak, Pictura in hartje stad... Deze keer had ik ook de kans om wat rond re zien...

(lege zakken opblazen, of een variatie uitlaatgassen en -
)



Maar eerst op de afspraak. Pipe, vier weekends van performances allerhande, dit was dus kick off... Verademing, uitademing in plastiek zakken, en tussendoor een keutel aan de muur... Een verloren Australiaan misschien? In de bibliotheek-bar-kaffeekamer een video met kortfilms uit alle wereld, interventies in Urban space... Veel uit Latijnamerkia, en heel wat interessante dingen... Genoot ook wat aandacht en goed geplaceerd... soort openbare weg... Tussen de kamers... Een opdracht verwachte mij vervolgens... Ik nam het mee, voor subiet... Verder naar achter juist afgelopen een schietpartij, dans met verfpistolen, groen inkt... In progress voor later ook.. Daarnet zag ik een meisje in een gat in de grond verdwijnen... Ik ging kijken en ontdeckte een ladder die naar benden in de kelders stak.. Ik ook naar de ondergrond waar een rij gitaren lagen te slapen op hun versterkers, een spookachtig golvende opwelling van reverberatie veroorzakend die niet tot gepiep leidde maar zachtjes weer wegebde... en dan weer opkwam als een lage adem van een reus... In de walfis om zeggens... 

                            

Verder op een collectioneur die zijn collecties schikte in de diepe kelder, soort bij soort maar ik kon er geen logica aan knopen, wellicht de bedoeling, dat er geen logica was, hoorde nog bedoeld was... Ik heb zelf een hang naar dingen, allerlei dingen, zonder zelf te weten voor wat of waarom... Een ervaring verder... 
Terug boven juist oom halverwege op de gevoelige plaat vastgelegd te worden en dan maar naar buiten, voorbei de uitademende Australiaan, om mijn wagen weg te zetten voor dat de handhaving hem in de mot hadden, e, ook de stad wat te verkennen... Oud Nederland, dat wel, en veel bootjes, wat mij altijd bevalt.... De instructies op mij papier stelden dat Ik mij bij de geluiden moest richten, knal links, rechts gaan, geluid van achter, omkeren, van voor, verdergaan, of juist omgekeerd... Maar ik arrangeerde het zo dat ik wel met mijn gehoor selectief geluiden koos om juist daarheen te gaan waar ik meende te willen gaan... Noem het tricheren, of, zoals ik het zie, een eigen interpretatie van de opdracht.

Bij donkerheid terug en de exhalerende Australiaan had intussen de kamer zowat met zwarte luchtledige zakken gevuld en de schriftuur aan de muur verder aangevuld... Ik kreeg ook een keuteltje om vast te plakken, maar het lukte niet goed... Shit! Nog een gevallen...  Dan liever nog wat video kijken... 

En dan avondprogram: drie sportief-vel geklede dames presenteerden een hoop plastiek... Aangebracht in plastieken zakken en in het midden samengebracht PVC, PP, Polly Etheline en zo voort... Dan begonnen ze de hoop te triëren, soort bij soort zoals wij zo graag doen elke week op vuilbakkenavond.. Of ten minst bij ons, separate ophaling weet je wel, waarschijnlijk sturen ze het dan toch allemaal samengebonden naar Afrika ergens...  Dus dat duurde even tot alle plastieksoorten gesorteerd waren en alle separate hoopjes netjes stonden te glunderen... Wat flink! Maar dan begonnen de dames daar een feestje van te maken, en bij gedept licht wild tekeer te gaan in een soort extatisch ritueel of dans, zich helemaal laten gaan en uiteraard alle netjes apart geselecteerde plastieken weer helemaal door elkaar de wervelen... Wheee juhu! Eindigend in een uit adem zijnde soort volkaan van poly dit en poly dat... Terug to leven komend en bijna bartend tot een soort opruiming... Met hun benen in een soort schaarbeweging dreven ze de verwilderde plastieken bij elkaar en duwden ze zachte en sensueel tot aan het publiek, zacht maar onontkomelijk, alsmaar dichter, langzam bedelvend, overmeesterend ... Ja begraven...

Het feest is gedaan, de plastic fantastic is niet meer, het is goed geweest... Wij hebben er geen aandacht niet meer voor hoe destructief onze dagelijkse gebruiksvoorwerpen zijn, alles verpakt om in twee seconden weer uitgepakt te worden en de vuilbak in deze o de andere vuilbak, na gelang soort, maar deel van een grote afvalberg die van ons allen is... 

Nee, feest afgelopen....



Tijd om al het plastiek te weren.

blokkkkkt

regelmatig wordt ik uit mijn eigen blog gesloten

deel van een conceptueel werk van de goggelaars zeker...

hangt het van mij
of hangt het
van hun
af
is de vraag...

not i said the little pig

Tyfus slaat weer toe

Dat is niets nieuw, want hij is altijd bezig en het is voor mij intussen niet meer mogelijk om al de activiteiten bij te houden, bij te benen of bij te wonen… Enkele keren in de NOR geland, dat wel, maar voor de rest de draad een beetje kwijt… heb wel wat gezien tijdens de zomer maar toch niet echt om mij te verbazen… en zo is het dan alweer herfst… maar juist daar:

Een prachtige kleine homage aan RTVS in de Pinkie Bowtie… Het was wel in da maak, en mijn fotoarcheif werd ook even geconsulteerd, maar de jaren in kwestie zijn een wazig boeltje, en zo ook de afbeeldingen ervan… een heel onduidelijk moment in de AK-37 waar Rudi en Rom opstaan, maar onzichtbaar indien niet op gewezen…

Rudi in de AK-37 aan zijn Roland, terwijl Roland juist ter zijde uit beeld

op fluit speelt... (dit is nog een halverwege scherpe foto van de sessie... wanneer? eh... 94?... to be researched)

Geen nood, Dennis heeft prachtig fotomateriaal gevonden, en naast kleine expo met bijzonder materiaal uit de early sixties, situationistische contestatietijd, ook een LP met bijhorend boekje met interviews van de Maxen, regulars van het Radio & TV Salon… want daar is deze homage aan onze dierbaar vertrokkenen Rudi Renson, Roland Rom en Annemie Defer, opgehangen… en belicht ook andere die niet te vergeten zijn, ik denk hier speciaal aan Tinne Troch, en uiteraard onze tijdloze voorzitter zaliger van RC Peter De Ceulaer…

Het is maar een klein tipje van de sluier die wordt gelicht, maar oh zo belangrijk om even onder de aandacht te brengen (maar een weekend open) en voor verdere recherches in aanmerking… Toevallig had ik in een ander zaak (SPUR/Kunzelmann) correspondentie gevonden waarbij Rudi Renson als spilfiguur bij de annexatie van Nederland zou moeten dienen… onder andere… maar dat is nog een verhaal verder… 

In elk geval weer een schop in de roos van Ultra Excema (UE 276) en den Tyfüüs again!

(hieronder binnenkort wat verdere lookits in de zomen, maar dit moest even gepubliceerd!)

In Geënt

Gelukkig ben ik er toch nog geraakt, de tentoonstelling van Sabrina Monitel-Soto in het [by,ro] , KABA te Oudenaarde. Verlenging met goede rede, want de moeite waard: alweer een verademing tussen de vele aanbiedingen die over het hele land verspreid de aandacht van het kunstminnend publiek proberen op te eisen: het kleine [by’ro] in het prachtige Maagdendaal is voor mij alvast een noodzakelijk halte geworden, ook al is het niet altijd evident er te geraken.



De kunstenaar combineert eigen materiaal met stukken uit de collectie van het Afrikamuseum waar zij een artist-in-residence parcours aflegt, en vondsten uit de rijke gipscollectie van de academie zelf, op een wijze die het persoonlijke, voorzichtige en precieuze tegenover een problematische geschiedenis zet: zij maakt geen opdringerige waardestatement, maar legt de problematiek op een wijze bloot dat juist de grens tussen aantrekkelijke afstoot bewandelt: hoe kan het dat zulke pracht dan weer zo wreed beladen is? Als Venezolaanse die al geruime tijd in Europa leeft heeft ze een diversifieerde kijk op beide kanten van de vraag: Hoe kan deze wreedheid dan ook zo banaal zijn en zo veel schaduwen van grijs werpen over alle sujetten?
Eigen ontdekkingen in haast vergeten collecties – de specialisten zouden het misschien weten, maar hier zijn wij, in ons dagdagelijkse onwetendheid, meegenomen op de reis en de interpretatie wat het zou kunnen betekenen, in eerste plaats voor de uitvoerende kunstenaar, maar ook voor ons, die hier eventjes mogen meevaren op het Belgisch-Venezolaans vlot dat in de gang hangt.

Water is dan ook het drijvend kernstuk: het water dat de ontdekking en uitbuiting van culturen mogelijk maakte en ons allemaal drijvend zwalpt naar nieuwe kustlijnen van verbeelding en begrijp; ook al moet men soms door destructieve onwetendheid pas te laat ervaren welk vreeslijk leed berokkend is... wij zetten hier het oordeel even op zij, ongrijpbaar als het zand dat over de ledematen van heroïsche figuren glijdt en als stof getekend op de grond verweest. De posities zijn precair, ze balanceren op elkaar, aan elkaar, verdoezelen en nemen zelf de zicht, weggedraaid of lichtjes verzet, gecombineerd waar men de verband niet meteen vermoedt, wisselwerkend met elkaar over tijd en continenten en toch zo intiem persoonlijk.

Het is goed dat de verlenging van deze tentoonstelling er is om nog eventjes de tijd te nemen voor de aangesneden thema’s die al lang sluimeren en tijd nodig hebben om de wilde wateren van de schreeuwerige polemiek te doorkruisen en terug de stille reflectie bereiken die ze nodig hebben, van welk continent of achtergrond ook gezien, zijn ze intussen vermengd en verbonden, hoe precair ook, en hebben de voorzicht en licht toets nodig die hier aangeduid wordt... ik zelf ben van plan voor het einde nog eens terug te gaan om mij verder te verdiepen in de verschillende lagen die hier aanwezig zijn.