kortbezoek Paris

 

De eerste dag verliep vrijwel volgens plan: aankomst en eerste stop bij de Seine – het Quartier Latin is nu lekker rustig in de zomer – een snelle koffie bij 'La Palette' tegenover Lara Vincy aan de Accademie. Te veel zon voor Deux Magots of Flore – het is al behoorlijk warm, hoewel niet zo extreem als een paar weken geleden, dat komt nog wel... maar 31-32°C is voor mij al meer dan genoeg... een broodje langs de oevers van de Seine en vervolgens naar de Metro Assemblée – waar ik dan dacht dat ik eens zou kijken of het standbeeld voor het Palais Bourbon misschien wel het standbeeld was waar ik al lang naar op zoek ben sinds mijn fotosafari met de foto's uit de jaren 50... en ja! Eureka, eindelijk! Waarom heb ik dat toen niet doorgehad... bijna 20 jaar geleden alweer... Dus, een goed begin. 

 

We bereikten het hotel (achter N.D. de Lorette in het 9e arrondissement) en frissen ons op, waarna we verder wandelden (van schaduw naar schaduw en door metrotunnels). Het gebied rond Gare St. Lazare was te veel gerenoveerd/gesloopt, dus gingen we verder naar de Marais, die ik het beste ken. We kochten een soort quiche bij Manon en wat ijskoffie in de supermarkt, en gingen toen op een bankje zitten op de Place des Vosges... omdat het nog te warm was om veel te doen. Mensen kijken: meer heb je niet nodig op een hete middag – na een tijdje slenterden wij naar de metro St. Paul en reden in richting La Défense, stapten uit bij Les Sablons en liepen het Bois de Boulogne in... geen teken van afkoeling – de hitte bleef hangen in het droge bos, Lieve was bang dat het zou uitbreken in een bosbrand... Ik wilde Gehry's Vuitton-creatie zien... en vond het nogal middelmatig – ergens tussen Disney en het Weismann Museum in, maar luchtiger... niet luchtig genoeg voor de omgeving, naar mijn mening – speels, ja, maar ook de vraag of het wel zo uitgebreid moet zijn... Ik ben er niet naar binnen gegaan, maar je kunt er online genoeg van zien, en het is erg aanwezig, net als elders – ik geef de voorkeur aan neutralere museumruimtes... (Ik ben gewoon ouderwets van nature...) Hoe dan ook, door het droge bos naar Porte Dauphine en met de tram door de wijken naar Porte de Clignancourt – de sociale kloof is heel duidelijk zichtbaar tussen Avenue Foch en Château Rouge, waar je ineens in Lagos bent... vroeger was het minder grimmig dan nu – meer drugshandel dan exotische markten tegenwoordig, denken we – hoe dan ook, sommige 'clochards' zijn wel heel eigenaardig geworden; misschien heeft Flakka in Frankrijk meer voet aan de grond gekregen dan hier. Dus beklommen we weer sportief de zijtrap van de Sacré-Coeur... Lieve sleepte zich al bijna op haar knieën naar boven, niet uit vroomheid, maar omdat ze gewoon niet verder kon! Te weinig koffie, te hoge temperatuur, te lange afstanden die Chris had bedacht om binnen specifieke tijdvakken te voltooien... oef. Maar toen een prachtig uitzicht boven – ah, Parijs! Toegegeven, erg druk, met allerlei artiesten die zich genoodzaakt voelden om gratis concerten te geven, maar ach, het is vakantie, toch? (of beter gezegd, vacante dagen) – we begonnen een beetje moe te worden, namen een zijstraat naar het Bateau Lavoir en iets verderop, waar we ons op een terras nestelden. De avond valt en de honden moeten weer naar buiten – de aanblik van Fifi en Madame geeft ons versnapering van bier en kroketten de nodige luister en vermaak tot het donker wordt. Daarna een kort bezoek aan de Abesses-kerk en terug naar de metro (nog niet helemaal la dernière metro, maar de voorlaatste – want we moesten absoluut de rivier, Place de la Concorde en de Eiffeltoren zien...).  Na de montgolfier bewonderd te hebben, terug naar de metro en naar huis... of liever gezegd, naar ons hotel, waar we al snel in slaap vielen en gelukkig geen last hadden van straatlawaai – een voordeel van de zomer in Parijs.

 

Lekker geslapen en in het hotel matig ontbeten – mijn plan was om buiten te lunchen – maar ik zag uit het raam dat de bakkerijen die ik op Google had gezien gesloten waren. Nou ja, toen vonden we een BoBo-koffiebar iets verderop, maar die was ook niet helemaal naar mijn zin: de scone was lekker, maar de koffie was een beetje te exotisch en te duur... dat is het nadeel van de zomer: alle Parijzenaars zijn weg. Geen fatsoenlijke normale koffie, alleen maar fantasierijke specialiteiten. Hoe dan ook, terug naar het hotel, spullen inpakken, afrekenen en door naar het 'Musée de la Vie Romantique' – de eigenlijke reden van de reis, want Marc R. had het van harte aanbevolen toen we afscheid namen in het ziekenhuis – dus het was een soort eerbetoon. Een charmante plek, nog steeds met een vleugje stadse amtenaren-charme (in plaats van de glanzende privémusea die je tegenwoordig overal ziet), en interessant genoeg, de voormalige woonst en collectie van Ary Scheffer – en met name de sectie met werken van George Sand – is een goede illustratie van het toenmalige 'Nouvelle Athènes', waar romantische zielen samenkwamen... oh ja, en de jonge Werther, en een paar anderen...

 

(een leuke kleine Gericault)

 Gelukkig waren we er vroeg genoeg, want het begon al behoorlijk druk te worden. De schilderijen in de ateliers waren niet oninteressant, maar we zijn opgegroeid met middelmatige, kitscherige imitaties van dit tijdperk, en het is niet makkelijk om de originelen anders te zien... Dus gingen we weer naar: ik was van plan om nog eens naar de Bir Hakeim-brug te kijken – vanaf daar kun je een mooie wandeling langs de Seine maken en de Eifeltoren zien – maar de Quai Branly is nu zo vol toeristische attracties dat het niet meer het idyllische tafereel is dat het ooit was... toen weer terug over de Debrilly-voetbrug en het Musée d'Art Moderne de la Ville in... De collectie is nog steeds gratis te bezoeken, maar deze keer hadden we pech: de meeste zalen waren gesloten vanwege "accrochage". We genoten echter van de koele kamers en deden een paar kleine ontdekkingen. Daarna liepen we verder naar de Pont d'Alma, waar we een hapje aten op een klein terrasje voordat we de chique boetiekstraat met de grote merken afdaalden – glinsterende, lege winkels (Prada, Armani, Cucinelli, Dior, Sander, Valentino, enz.) met sportieve portiers in strakke pakken langs de Avenue Montaigne naar de Champs-Élysées, waar we vervolgens weer ondergronds gingen en dan bovenkwamen bij de Fondation Cartier in het Palais Royal. Ik wilde zien hoe het nieuwe gebouw van Chris Dercon eruitzag... (Hij had mijn galerie genoemd toen hij nog directeur van het Petit Palais was – iemand die niet vergeten was waar hij zijn ontdekkingen voor het eerst had gedaan) – maar deze nieuwe structuur in het oude gebouw tegenover het Louvre was me te afstandelijk... het is waarschijnlijk een mooie manier om je carrière te bekronen, maar het heeft eigenlijk niet veel meer met kunst te maken... dus gingen wij meteen naar de Beurs, waar nu de Pinault-collectie is gehuisvest... alweer een megaproject waarbij een groot voormalig publiek gebouw een privé-pronkstuk is geworden – de omgeving belangrijker dan de kunst, hoewel er altijd wel een paar interessante stukken te zien zijn – verreweg – in ieder geval hadden wij geen tijd meer, dus doken wij de hallen in en namen de metro naar het treinstation.

 

toch onvoorzien

 Sommige situaties zijn mee ingerekend, andere niet - meestal is er nog ruimte voor variabelen.

in dit geval is de variabele deel van het geheel. 

Overweging nog eens overwogen ...

 

Overwegingen heroverwegen Hoewel ik eerder had deelgenomen aan een onopgemerkte presentatie in Leicester, Engeland, met een werk dat ik eerder voor de Nieuwstraat in Dortmund had gemaakt, besloot ik dat het niet gepast was om er zelf heen te reizen en de uitvoering over te laten aan de organisatoren met hun team van performers. In plaats daarvan besloot ik me over te geven aan mijn favoriete tijdverdrijf: opduiken op onverwachte plekken. Dit keer in het kielzog van een serie over de geschiedenis van water, meer specifiek de vrij obscure groep die losjes verbonden is met de hydropaden van Emile Goudeau en gebaseerd is op de 'buveurs d'eau' van een generatie eerder rond Henry Murger (jaren 1840). Deze afsplitsing was verwant aan de 'incohérentes', maar ging perfect samen met de voorliefde van de hogere klasse om te 'drinken in de geneeskrachtige bronnen' in diverse kuuroorden in Europa. Sterker nog, ze bleven grotendeels onopgemerkt... door hun landgenoten, maar ook door de geschiedenis. Oorspronkelijk werden ze 'waterdrinkers' genoemd omdat ze geen geld hadden voor (meer dan één) glas wijn. Ooit maakten ze deel uit van de 'poètes maudits' en hun entourage, maar uiteindelijk werden ze opgenomen in de hogere kringen... een metamorfose die me intrigeerde... Gezien het feit dat de actie die ik voorstelde onaangekondigd, onopgemerkt en niet gedocumenteerd plaatsvond in het verre Leicester, besloot ik om (opnieuw) te overwegen om het water te drinken – onopgemerkt, onaangekondigd en niet helemaal ongedocumenteerd... want hier is een verslag van dit bijzondere moment: het moment waarop de gedachte opkwam, en kort daarna het moment van heroverweging. Hoewel dit slechts een minuut of zo duurde, betrof de heroverweging de tijdsspanne tussen de oorspronkelijke waterdrinkers van rond 1840 en de latere volgelingen in een totaal andere gedaante en sociale samenstelling... in feite nauwelijks te vergelijken, en vervolgens de hedendaagse overwegingen zoals ikzelf - zut alors dus heb ik een oude munt van 50 centime (Belgische frank) neergelegd als eerbetoon – de andere 50 centimes worden elders gedeponeerd.

(gogtrans)

Verdwijning geplant

 Even over de Moerdijk geweest - deze keer even bij stilgestaan

 

 

 

Anniversair Funeraire

 

Anniversaire Funeraire

 

Dennis heeft om zijn verjaardag luister bij te zetten de uitvaart van de Kat-pianola in de verf gezt – of tem minst audio-verf & drankbonnetjes voor geteisterde oren... een triestig affaire, de verbanning van de piano uit zijn stamcafé na meer dan 130 jaar... en voor wat blijkt even duidelijk als de beslissing van de cultuurminister om het Antwerpse museum voor hedendaagse kunst te sluiten, of de stad Brussel zijne (pas gerenoveerde) bruisende Centrale...

Ondoordachte handelingen uit frustratie – frustratie om niet verder te geraken met gewone democratische processen en wederzijdse compromis – neen in de plaats komen trumpiaanse mokerslagen uit het niets, ongehinderd door enige kennis van zaken of medegevoel voor de betrokkenen... een nieuwe styl in de omgang met de wereld – apres moi la deluge terug van weggeweest... mercantiele kortzichtigheid en algemeen ongenoegen tot gevolg, welke dan de zaak nog verder ophitst.

Ik ken dat, zelf ooit door de gemeente van mijn ('vaste') functie ontzet door het sluiten van de reden van mijn functie – het museum zelf – het badwater met de baby, net als de ziel van het café met de pianola – die trouwens helemaal in orde was (wij konden het horen) – roddels dat de pianola zich mysterieus zelf zou stemmen kan ik hierbij de kop indrukken – vroegen was ik vast meubilair naast de piano en kon de stemmer bij zijn werk bewonderen door de waas van mijn ochtendpintjes... en toenmalige bazin Lydia verzekerde mij dat voor haar een gestemde piano een absoluut must was en waar ze zich aan hield no matter what... stel eens voor dat er op een winderige regenavond plots een verdwaalde Monk binnen waait... men moet op alles voorbereid zijn in het leven...

Ik herinner mij ook toen een van de beste interpretaties van les Gymnopédies gehoord te hebben, samen met twee tooglijken en een dommelende artiest. Memorabele momenten waarvan ik enkel een paar mocht proeven, maar ik kan mij voorstellen dat in een tijd voordat iedereen zelf ingeblikte muziek op zak had, en strekkingen zoals jazz nog laag bij, zo niet ondergronds waren, (oorlogsjaren!) dat zo een instrument in de hoek een waar kermis voor het gemoed betekende... 

 

Dronken sing-alongs met de Sailor of Ring Ring, sixties buskers en toevallige instrumentalisten die dan kleine concerten gaven – lijkt mij een mooie tijd... helaas - voorbij, moet weg, niet van dezen tijd en zeker niet compatibel met AI, want binnenkort is er geen ander intelligentie meer, en zo een instrument doet denken aan Farenheit 451 – alleen nog consumeren, niet participeren... onlangs mocht ik nog met een stekkedoos (zonder kop, entangled matches) meedoen aan een gemeenschappelijk stuk voorgesteld door champ d'action: samen een zwerm geluiden doen lopen in een kring nadat er een hoop gitaren hun beste rendition van star spangled banner hadden gegeven ter ere van Jimi – now that's participation – ook de installatie van een hoop luchtgekoelde orgels die door middel van hun elektriciteits-toevoer konden worden bespeeld raakte mij in mijn speels gemoed... ooit had ik ook zo'n ding, maar deed er spijtig nooit veel mee... ook de twee pianolessen (een voor elke wijsvinger) die ik als kind kreeg waren te weinig om mijn melomanie in brand te steken... 

 

Zodus brandhout maken van de pianola, vermalen in pellets om dan de eco-kachel aan te steken en gezellig de nieuwste netflix serie te streamen op uw flaptop... Happy Birthday twooo yooooo twoo

(said the dog on Saint Tropez / summer in)

 

 

 

 

 

 

 

 

off to the orphanage, fairytale! 

reversal b

Reversal B

...het is alweer een tijdje geleden, dus ik vond het tijd om weer eens iets te doen – en aangezien mijn hoofd het afgelopen jaar/jaren in archieven heeft gezeten, dacht ik eraan om deel te nemen aan de herfstequinox van de 222Lodge in Dordrecht, gebaseerd op een vraag die me al een tijdje bezighoudt: heeft stanley brouwn ooit een reeks stappen achteruit gedaan of was het altijd vooruit... ik heb hem nog nooit iets achteruit zien doen (ik heb hem wel een glimp van vooruit zien opvangen...) Ik dacht dat het interessant zou zijn om een wandeling achteruit te maken, met post-geproduceerde documentatie als mogelijke instructie voor een remake, kopie, vervalsing of enactment... die eerder theater dan performance wordt...

(hier heb ik besloten om een ​​geïllustreerde versie op te nemen en zo behoorlijk af te wijken van het nette concept)

...it has been a while, so I thought high time to do something again – and, seeing my head has been submerged in archives this past / these past years, I though of doing my participation to the fall equinox proposed by 222Lodge at Dordrecht based on a question that has been with me for some time: did stanley brouwn ever do a backward series of steps or was it essentially always forward... not having ever seen him do something backward (did catch a glimpse of him going forward though...) I thought it might be interesting to do an itinerary backwards, with post produced documentation as possible instruction for a remake, copy, fake or enactment... becoming theater rather than performance...

(here I decided to include an illustrated version ans so diverge from the neat conceptual quite a bit)

Start bridge:

1 o'clock - watching swan from the bridge

8 steps back

20 steps right

(face clock)

7 steps back

28 steps left

10 steps left

face place (square)

13 steps back

(across the street)

10 steps left

(face place) squre

20 steps back

make photo (passage)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 steps back

(binnenhoek St Jacobsplein)

30 steps back

38 steps left

10 steps right

(photo tomatoes & sunflowers)

 

 

 

 

 

 

 

 

28 steps back

44 steps left

68 steps left

(photo old gevel) façade

 

 

 

 

 

 

 

 

40 steps back

(Senner dog)  

4 steps left

15 steps back

(cross road)

46 steps right

(bookshop)

23 steps back

(Witte monument)

20 steps right

(read monument)

25 steps back

(view swan from Visbrug)

34 steps back

130 steps back

(stop at steps to water)

90 steps back

(Voorstraat)

33 steps left

(look at acts from bridge)

6 steps left

(look at Anno 1746)

(turn)

look at act rope from bridge

21 steps left

(corner Lombardbrug)

15 steps left

(look at rope and boat)

14 steps back

(look at matches – Europa Hölzer)

match in mouth

(Rookvrije zone) look around

10/11 steps back

almost falling, steps

almost collision (with golden man)

3 steps up / back

27 steps right

(along steps past sprawling woman)

(photograph)  

turn from square

9 steps back

(4 descending staircase)

19 steps right

(next to glass conainer)

look around

7 steps back (into street)

25 steps right

(listen to tourist guide)

31 steps right

(stop to look at activities)

29 steps back

(turn away from sad jester with orange balloon)

look at string-pully from bridge

33 steps back (street)

26 steps left

stop at passage, photo

 

68 steps right back down passage

(photo / bicycle)

 

 

 

 

 

 

 

 

92 steps back

(end of passage photo)

49 steps right

(stop at passage with X-mas tree)

(photo)

 

 

 

 

 

 

 

 

7 steps left

35 steps right

(in street)

8 steps right

(just before 2 bicycles)

155 steps back

(turn, watch activities at canal)

objects on washline

listen to the people ' it's not Vermeer'

(next to little sculpture on dilapidated plinth)

(sokkel)

7 steps left

watch dog passing

19 steps left

watch/listen - radio crossing the canal

(look for swan)

12 steps back

(radio middle)

17 steps back

(radio nearly over..)

18 steps back

(at rookverbod)

turn, look at houses & water

look at courreur (polishing)

8 steps right

turn towards stairs

look at hands and water pouring

take photograph

 

(feet / clock)

8 steps back

(next to circular girl)

12 steps left

(next to sleeping beauty and match-man)

(Europa Hölzer)

1 big step back

(over sleeping beauty)

(matchman adds match to hat)

7 steps back

(tree/bicycle)

10 steps right

(just past tourist group)

Clock strikes 2...

take off hat

take off glasses

take photograph of wrapped figure

HObst 21/09/2025

Derivaten

 er zijn heel wat derivaten op de baan, 

kleine indicaties van andere versies

van de realiteit die wij zo graag in geloven...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

derivaten op de baan in twee

gesplitst ge-Blitzt dood in mid-air door roofkogelactiviteit

geen migratie naar het zuiden in de herfst

de reis eindigt hier

aan de voet van de toeren

spits

de vleugeltjes

terwijl het lichaam is verwoest

(het was nog een jong dier zo te zien,

niet genoeg ervaring

niet genoeg snelheid, wendbaarheid,

of

gewoon brute pech.

even rondkijken (nog eens) Martinitoren

 Het lukt soms wel even om op stap te gaan alleen voor het kijken.

(pour le plaisir des yeux)

 

Martinitower

Het was een aangename verrassing de kleine exposé in CIVA over de 'unexamined Broodthaers' dat een haast onbekend kant van de pleisteraar van 'Pense Bête' belicht... zijn werkzaamheden aan de basis grondwerkende fundaties van een 'concrete' bestaan – ook al moet ik toegeven er waren indicaties gegeven in een tentoonstelling aldaar (oef- lang geleden, in een zaal die vandaag door de winkel is bezet... en als ik het goed heb noemde het allemaal nog 'fondation d'archtecture' – soit, toen wat baksteenwerken gezien die ook niet dikwijls worden getoond... 

 

Dus hier verrassing niet alleen de metsermeerster op de werf van Expo'58, maar ook de poeët die met karton en ready-voorwerpen een interessant visueel objectief kritiek op de high-rise modernism van de nog ontluikende stad aflevert: de geknutselde Martini-toren... het pronkstuk van de stedelijke architectuur als flauw grapje uit zakkend karton... haast speeltuig van een self-destructing city... Want even checken leert ond dat het Rogierplein van weleer een parel was dat aan de moderniteit werd geofferd – zoals de hele noordwijk trouwens...

toen was er nog iets te redden, vandaag alleen de weemoedige memoires... Moest ook denken aan de actie na de brand van de Innovation in 67 – tegenover de martinitoren een tijdelijke pand... maar het was de acties van kunstenaars aan de schutting van de uitgebrande Inno waar Broodthaers Le Corbeau et le Renard ten dele op papieren tafelrol schreef dat ik dan als re-referentie beschouw – dat is hier wel niet van toepssing maar ik vind men mag toch ook op architectonisch vlak van een sokkel naar het andere huppelen, en vooral dan als deze op een space-helmet is gebaseerd en een volle maan als logo heeft...

leuke vondst, licht als een baksteen (nr 10).