toch onvoorzien

 Sommige situaties zijn mee ingerekend, andere niet - meestal is er nog ruimte voor variabelen.

in dit geval is de variabele deel van het geheel. 

Overweging nog eens overwogen ...

 

Overwegingen heroverwegen Hoewel ik eerder had deelgenomen aan een onopgemerkte presentatie in Leicester, Engeland, met een werk dat ik eerder voor de Nieuwstraat in Dortmund had gemaakt, besloot ik dat het niet gepast was om er zelf heen te reizen en de uitvoering over te laten aan de organisatoren met hun team van performers. In plaats daarvan besloot ik me over te geven aan mijn favoriete tijdverdrijf: opduiken op onverwachte plekken. Dit keer in het kielzog van een serie over de geschiedenis van water, meer specifiek de vrij obscure groep die losjes verbonden is met de hydropaden van Emile Goudeau en gebaseerd is op de 'buveurs d'eau' van een generatie eerder rond Henry Murger (jaren 1840). Deze afsplitsing was verwant aan de 'incohérentes', maar ging perfect samen met de voorliefde van de hogere klasse om te 'drinken in de geneeskrachtige bronnen' in diverse kuuroorden in Europa. Sterker nog, ze bleven grotendeels onopgemerkt... door hun landgenoten, maar ook door de geschiedenis. Oorspronkelijk werden ze 'waterdrinkers' genoemd omdat ze geen geld hadden voor (meer dan één) glas wijn. Ooit maakten ze deel uit van de 'poètes maudits' en hun entourage, maar uiteindelijk werden ze opgenomen in de hogere kringen... een metamorfose die me intrigeerde... Gezien het feit dat de actie die ik voorstelde onaangekondigd, onopgemerkt en niet gedocumenteerd plaatsvond in het verre Leicester, besloot ik om (opnieuw) te overwegen om het water te drinken – onopgemerkt, onaangekondigd en niet helemaal ongedocumenteerd... want hier is een verslag van dit bijzondere moment: het moment waarop de gedachte opkwam, en kort daarna het moment van heroverweging. Hoewel dit slechts een minuut of zo duurde, betrof de heroverweging de tijdsspanne tussen de oorspronkelijke waterdrinkers van rond 1840 en de latere volgelingen in een totaal andere gedaante en sociale samenstelling... in feite nauwelijks te vergelijken, en vervolgens de hedendaagse overwegingen zoals ikzelf - zut alors dus heb ik een oude munt van 50 centime (Belgische frank) neergelegd als eerbetoon – de andere 50 centimes worden elders gedeponeerd.

(gogtrans)

Verdwijning geplant

 Even over de Moerdijk geweest - deze keer even bij stilgestaan

 

 

 

Anniversair Funeraire

 

Anniversaire Funeraire

 

Dennis heeft om zijn verjaardag luister bij te zetten de uitvaart van de Kat-pianola in de verf gezt – of tem minst audio-verf & drankbonnetjes voor geteisterde oren... een triestig affaire, de verbanning van de piano uit zijn stamcafé na meer dan 130 jaar... en voor wat blijkt even duidelijk als de beslissing van de cultuurminister om het Antwerpse museum voor hedendaagse kunst te sluiten, of de stad Brussel zijne (pas gerenoveerde) bruisende Centrale...

Ondoordachte handelingen uit frustratie – frustratie om niet verder te geraken met gewone democratische processen en wederzijdse compromis – neen in de plaats komen trumpiaanse mokerslagen uit het niets, ongehinderd door enige kennis van zaken of medegevoel voor de betrokkenen... een nieuwe styl in de omgang met de wereld – apres moi la deluge terug van weggeweest... mercantiele kortzichtigheid en algemeen ongenoegen tot gevolg, welke dan de zaak nog verder ophitst.

Ik ken dat, zelf ooit door de gemeente van mijn ('vaste') functie ontzet door het sluiten van de reden van mijn functie – het museum zelf – het badwater met de baby, net als de ziel van het café met de pianola – die trouwens helemaal in orde was (wij konden het horen) – roddels dat de pianola zich mysterieus zelf zou stemmen kan ik hierbij de kop indrukken – vroegen was ik vast meubilair naast de piano en kon de stemmer bij zijn werk bewonderen door de waas van mijn ochtendpintjes... en toenmalige bazin Lydia verzekerde mij dat voor haar een gestemde piano een absoluut must was en waar ze zich aan hield no matter what... stel eens voor dat er op een winderige regenavond plots een verdwaalde Monk binnen waait... men moet op alles voorbereid zijn in het leven...

Ik herinner mij ook toen een van de beste interpretaties van les Gymnopédies gehoord te hebben, samen met twee tooglijken en een dommelende artiest. Memorabele momenten waarvan ik enkel een paar mocht proeven, maar ik kan mij voorstellen dat in een tijd voordat iedereen zelf ingeblikte muziek op zak had, en strekkingen zoals jazz nog laag bij, zo niet ondergronds waren, (oorlogsjaren!) dat zo een instrument in de hoek een waar kermis voor het gemoed betekende... 

 

Dronken sing-alongs met de Sailor of Ring Ring, sixties buskers en toevallige instrumentalisten die dan kleine concerten gaven – lijkt mij een mooie tijd... helaas - voorbij, moet weg, niet van dezen tijd en zeker niet compatibel met AI, want binnenkort is er geen ander intelligentie meer, en zo een instrument doet denken aan Farenheit 451 – alleen nog consumeren, niet participeren... onlangs mocht ik nog met een stekkedoos (zonder kop, entangled matches) meedoen aan een gemeenschappelijk stuk voorgesteld door champ d'action: samen een zwerm geluiden doen lopen in een kring nadat er een hoop gitaren hun beste rendition van star spangled banner hadden gegeven ter ere van Jimi – now that's participation – ook de installatie van een hoop luchtgekoelde orgels die door middel van hun elektriciteits-toevoer konden worden bespeeld raakte mij in mijn speels gemoed... ooit had ik ook zo'n ding, maar deed er spijtig nooit veel mee... ook de twee pianolessen (een voor elke wijsvinger) die ik als kind kreeg waren te weinig om mijn melomanie in brand te steken... 

 

Zodus brandhout maken van de pianola, vermalen in pellets om dan de eco-kachel aan te steken en gezellig de nieuwste netflix serie te streamen op uw flaptop... Happy Birthday twooo yooooo twoo

(said the dog on Saint Tropez / summer in)

 

 

 

 

 

 

 

 

off to the orphanage, fairytale! 

reversal b

Reversal B

...het is alweer een tijdje geleden, dus ik vond het tijd om weer eens iets te doen – en aangezien mijn hoofd het afgelopen jaar/jaren in archieven heeft gezeten, dacht ik eraan om deel te nemen aan de herfstequinox van de 222Lodge in Dordrecht, gebaseerd op een vraag die me al een tijdje bezighoudt: heeft stanley brouwn ooit een reeks stappen achteruit gedaan of was het altijd vooruit... ik heb hem nog nooit iets achteruit zien doen (ik heb hem wel een glimp van vooruit zien opvangen...) Ik dacht dat het interessant zou zijn om een wandeling achteruit te maken, met post-geproduceerde documentatie als mogelijke instructie voor een remake, kopie, vervalsing of enactment... die eerder theater dan performance wordt...

(hier heb ik besloten om een ​​geïllustreerde versie op te nemen en zo behoorlijk af te wijken van het nette concept)

...it has been a while, so I thought high time to do something again – and, seeing my head has been submerged in archives this past / these past years, I though of doing my participation to the fall equinox proposed by 222Lodge at Dordrecht based on a question that has been with me for some time: did stanley brouwn ever do a backward series of steps or was it essentially always forward... not having ever seen him do something backward (did catch a glimpse of him going forward though...) I thought it might be interesting to do an itinerary backwards, with post produced documentation as possible instruction for a remake, copy, fake or enactment... becoming theater rather than performance...

(here I decided to include an illustrated version ans so diverge from the neat conceptual quite a bit)

Start bridge:

1 o'clock - watching swan from the bridge

8 steps back

20 steps right

(face clock)

7 steps back

28 steps left

10 steps left

face place (square)

13 steps back

(across the street)

10 steps left

(face place) squre

20 steps back

make photo (passage)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30 steps back

(binnenhoek St Jacobsplein)

30 steps back

38 steps left

10 steps right

(photo tomatoes & sunflowers)

 

 

 

 

 

 

 

 

28 steps back

44 steps left

68 steps left

(photo old gevel) façade

 

 

 

 

 

 

 

 

40 steps back

(Senner dog)  

4 steps left

15 steps back

(cross road)

46 steps right

(bookshop)

23 steps back

(Witte monument)

20 steps right

(read monument)

25 steps back

(view swan from Visbrug)

34 steps back

130 steps back

(stop at steps to water)

90 steps back

(Voorstraat)

33 steps left

(look at acts from bridge)

6 steps left

(look at Anno 1746)

(turn)

look at act rope from bridge

21 steps left

(corner Lombardbrug)

15 steps left

(look at rope and boat)

14 steps back

(look at matches – Europa Hölzer)

match in mouth

(Rookvrije zone) look around

10/11 steps back

almost falling, steps

almost collision (with golden man)

3 steps up / back

27 steps right

(along steps past sprawling woman)

(photograph)  

turn from square

9 steps back

(4 descending staircase)

19 steps right

(next to glass conainer)

look around

7 steps back (into street)

25 steps right

(listen to tourist guide)

31 steps right

(stop to look at activities)

29 steps back

(turn away from sad jester with orange balloon)

look at string-pully from bridge

33 steps back (street)

26 steps left

stop at passage, photo

 

68 steps right back down passage

(photo / bicycle)

 

 

 

 

 

 

 

 

92 steps back

(end of passage photo)

49 steps right

(stop at passage with X-mas tree)

(photo)

 

 

 

 

 

 

 

 

7 steps left

35 steps right

(in street)

8 steps right

(just before 2 bicycles)

155 steps back

(turn, watch activities at canal)

objects on washline

listen to the people ' it's not Vermeer'

(next to little sculpture on dilapidated plinth)

(sokkel)

7 steps left

watch dog passing

19 steps left

watch/listen - radio crossing the canal

(look for swan)

12 steps back

(radio middle)

17 steps back

(radio nearly over..)

18 steps back

(at rookverbod)

turn, look at houses & water

look at courreur (polishing)

8 steps right

turn towards stairs

look at hands and water pouring

take photograph

 

(feet / clock)

8 steps back

(next to circular girl)

12 steps left

(next to sleeping beauty and match-man)

(Europa Hölzer)

1 big step back

(over sleeping beauty)

(matchman adds match to hat)

7 steps back

(tree/bicycle)

10 steps right

(just past tourist group)

Clock strikes 2...

take off hat

take off glasses

take photograph of wrapped figure

HObst 21/09/2025

Derivaten

 er zijn heel wat derivaten op de baan, 

kleine indicaties van andere versies

van de realiteit die wij zo graag in geloven...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

derivaten op de baan in twee

gesplitst ge-Blitzt dood in mid-air door roofkogelactiviteit

geen migratie naar het zuiden in de herfst

de reis eindigt hier

aan de voet van de toeren

spits

de vleugeltjes

terwijl het lichaam is verwoest

(het was nog een jong dier zo te zien,

niet genoeg ervaring

niet genoeg snelheid, wendbaarheid,

of

gewoon brute pech.

even rondkijken (nog eens) Martinitoren

 Het lukt soms wel even om op stap te gaan alleen voor het kijken.

(pour le plaisir des yeux)

 

Martinitower

Het was een aangename verrassing de kleine exposé in CIVA over de 'unexamined Broodthaers' dat een haast onbekend kant van de pleisteraar van 'Pense Bête' belicht... zijn werkzaamheden aan de basis grondwerkende fundaties van een 'concrete' bestaan – ook al moet ik toegeven er waren indicaties gegeven in een tentoonstelling aldaar (oef- lang geleden, in een zaal die vandaag door de winkel is bezet... en als ik het goed heb noemde het allemaal nog 'fondation d'archtecture' – soit, toen wat baksteenwerken gezien die ook niet dikwijls worden getoond... 

 

Dus hier verrassing niet alleen de metsermeerster op de werf van Expo'58, maar ook de poeët die met karton en ready-voorwerpen een interessant visueel objectief kritiek op de high-rise modernism van de nog ontluikende stad aflevert: de geknutselde Martini-toren... het pronkstuk van de stedelijke architectuur als flauw grapje uit zakkend karton... haast speeltuig van een self-destructing city... Want even checken leert ond dat het Rogierplein van weleer een parel was dat aan de moderniteit werd geofferd – zoals de hele noordwijk trouwens...

toen was er nog iets te redden, vandaag alleen de weemoedige memoires... Moest ook denken aan de actie na de brand van de Innovation in 67 – tegenover de martinitoren een tijdelijke pand... maar het was de acties van kunstenaars aan de schutting van de uitgebrande Inno waar Broodthaers Le Corbeau et le Renard ten dele op papieren tafelrol schreef dat ik dan als re-referentie beschouw – dat is hier wel niet van toepssing maar ik vind men mag toch ook op architectonisch vlak van een sokkel naar het andere huppelen, en vooral dan als deze op een space-helmet is gebaseerd en een volle maan als logo heeft...

leuke vondst, licht als een baksteen (nr 10).

 

 

Het Essentiële

 

Drawing & Elements

Terughoudendheid – essentiële elementen.

Dat zijn de termen die mij binnenschieten als ik de tentoonstelling van Sylvie Janssen de Bisthoven in het RoHk betreed – ik zie in een oogopslag de essentie van wat ik moet zien, zonder toevoegingen maar ook in eerste instantie zonde uitleg – wat mij bevalt... laat mijn brein eerst even zelf rondwandelen en de indrukken verwerken met wat ik aan boord heb zonder direct in een of ander richting geduwd te worden... uiteindelijk komt er wel uitslag, al is het niet direct evident, en moet men de moeite doen om eventjes de eerste pagina open te draaien...

drie cahiers: (elk in een taal, hier het NL)

Ze schrift in helemaal bovenaan doorlopend op lege pagina's:

“De laatste jaren hebben mij aan het denken gezet over het tonen van werk en het creëren zonder te tonen. Ik produceer, bewaar en archiveer, vaak zonder het werk tentoon te stellen. Om ervoor te zorgen dat deze creaties niet volledig verdwijnen in dozen en mappen, heb ik deze voorzien van labels in de vorm van schema's die elk werk voorstellen. Deze schema's zijn op hun beurt volwaardige werken geworden, herinneringen aan opgeborgen, opgeslagen afwezige beelden. In dezelfde gedachte heb ik ook de sporen verzameld die het creatieproces heeft achtergelaten. Voorbereidende opstellingen, restmateriaal...”

Zij is niet alleen.

Ook ik (en ik weet van andere) die trachten hun werk van overdadige bijvoegselen te bevrijden en tot de kern te geraken – rationaliseren op een emotionele grond – want de beslissingen rond het bewaren, behouden en verwerpen van elementen is vooral subjectief – de criteria zijn dikwijls niet praktisch nog vastgelegd, eerder fluïde en soms zelfs wazig... alsof ze schimmen zijn: bij een werk kon ik niet anders dan de schim van een groen terugvinden die ik ook bij wijlen Filip Francis heb gezien – en dacht dat deze ook niet mocht ontbreken – of het nu bedoeld was of eerder toevallig deed er niet toe, want de aanwezigheid was er zonder het te zijn, wat aan zich al genoeg is.

Benadering

van het immateriële en toch een referentie, teken, omschrijving en illustratie – een zachte en gevoelige evenwichtsoefening die hier helemaal tot zijn recht komt – speels, lucht en understated en gelijk heel present. Een verademing.

 

 

 

Wij gingen nog allerhande expo's gaan zien – Annick Nölle bij Ansel en Carine van Erps in Kamer 9 bij Oosterlynck in Rixensart, maar er kwam iets tussen – plots – en zo was onze agenda helemaal in de war voor enkele weken na de welke de tentoonstellingen er niet meer waren.. zo gaat het alle dingen – onverwachte oponthoud.

Laatste (rond) rit 24

 

Ik heb geen tijd meer om op mij gemak te gaan kijken naar dingen – ze flitsen voorbij en passant en ik heb alleen maar een paar indrukken hier en daar opgevangen maar ook weer verloren – dus een klein groepje verloren gelopen bladeren zijn heel toepasselijk voor de herfstdagen.

GR voor Panama's Bing

Na de eigen activiteiten in Charleroi tijdens de zomer was ik een beetje gaan dwalen, maar niet te veel want had een nieuw job op stapel en zo alweer tijd te kort... Eerste highlight was de 'Super Samedi' van Djos Janssens in Flémalle maar daar heb ik elders al over bericht* – memorabel was de sympathieke presentatie van werk van wijlen Francis Schmetz in LLSpaleis... het is goed zijn werk levende te houden – en ja hoor, het leeft!

(licht op Schmetz – de zon doet mee)

Zoals regelmatig als ik in het zuiden onderweg ben even bij de MACs binnenspringen – het was Orla Barry met verschillende schaap-verhalen, (shit tank story) en fleece-werken, matted felt rondellen, de herders indrukken van een leven op het Ierse platteland met punk esthetiek gemengd als buttered toast en marketing ploy – men was te laat voor de toast-performance – verder op Ariane Loze, die ik altijd wel goed heb bevonden – ook hier bleef ik bij die videos die ik nog niet kende awt langer staan – maar voor alles degelijk te zien moet men wel de halve dag in het museum blijven... but okay, had gekunnen.

 

(boven lip-balm for Dolly and Bo-Peep, van Orla B...

onder (links) Loze in 't veld (een van de vele video's)

Op de valreep ook nog een presentatie van de groep 'Aktiva 77' waarin Marilou van Lierop meewerkte in WARP St. Niklaas meegepikt, ook interessant want volledig onbekend voor mij... ik denk dat de jaren 70 ook interessanter waren dan vele denken... maar het archif-interesse stijgt, dus, meer info komt los...

 

In BPS was er een nieuwe opstelling intussen, en ook deze had zijn roots in de seventies, Alain Séchas -maar dan meer in richting kranten en tijdschriften, aan de rand van satire en cultuurkritiek... relaties met bande dessiné waar ik dan weer minder affiniteit voor heb... maar goed gepresenteerd.

 

Lang niet meer tot in By'ro/Kabk te Oudenaarde geraakt, en ook deze keer was ik er toch op een sluitingsdag zeker... gelukkig waren ze aan het werken en zo kon ik binnen en ongestoord naar de werken kijken...Koen Wastijn (immersed) en Lieven Pyfferoen (walk the line) in de gangen (zaal blijbaar weer als werkplaats ingericht... of was het een installatie?) – series om heen en weer te lopen – reducties van autoreklame en schilderijen die sympathiek ogen maar ik kon er geen gedachte aan vast maken... toch van genoten. 

 

Voor de rest feitelijk bezig geweest met dingen die driect verband houden met eigen activiteiten – een zinnebeeld blijft bij mij hangen – de strandstoel (Atlantique) tuinslang en de speleologenladder aan de gevel van de hoge groenden, zowat in limbo zoals ik zelf...

 

GR op hoge gronden

maar dat was zomer, en die was al voorbij alvorens de winter kwam - dus even terug:  even voorbijgereden in Luik waar er de zoveelste 'Art au centre' bezig was (einde) toch wilde ik even kijken op de Feronstré  want een re-visit cureerd door Espace 251 Nord van een werk van Jef Geys uit 2006 - dus eigenlijk een archiefpresentatie... (dat vind ik altijd interessant...) combinatie van decentralized art en terugblik - hier was dus de 'Ambassade de Flandres' naast de deur op de gevel geplaatst en voor de rest mocht je meer inforamtie met een QR code aanvragen (op uw smartphone for those that have it - pour les autres tant pis - re better yet: original view!)

 

dus een werk om over te reflecteren - terwijl men zich zelf in een doorlatende spiegel bewondert van de tijdelijke (lege) ambassade - hmm... geen slechte afsluiter.

architectonis archivalistisch probeersel

 van het project in Maubeuge is niet veel blijven hangen tot nu, 

er moet nog een analyse moyenne komen, ook al is het wat laat... (en andere dingen dringen zich op)

la lanterne du Malongo

Het Maubeuge-project was iets dat zich als het ware nestelde tussen de kieren van verschillende andere activiteiten – zonder een eigen profiel bleef het tot op de dag van vandaag in deze kieren... hoe je het een effectievere aanwezigheid kunt geven tussen de meer spectaculaire dingen is moeilijk te zeggen...– een beetje zoals planten langs de weg (of groeiend op muren) worden ze nauwelijks opgemerkt.

Groenkunst voorstel ja of nee -

De zwakste schakel – de achilleshiel is onderhoud – klimplanten zijn vrij autonoom en hebben weinig onderhoud nodig, maar als je wilt voorkomen dat ze de overhand krijgen, moet je met regelmatige tussenpozen ingrijpen – dit is misschien wel het zwakste punt van het plan: fysieke, mechanische interventies door salariswerkers... vroeger waren gemeentelijke ploegen constant bezig met het onderhouden van de parken en planten rond de stad – tegenwoordig zijn het vooral aannemers die met tussenpozen tijdelijke interventies uitvoeren, vaak afhankelijk van budgettaire overwegingen... en vaker wel dan niet uitgesteld. In hoeverre kan er een autonoom onderhoud door burgers/inwoners worden verwacht? Wat zou het juridische kader van een dergelijk voorstel zijn? (trans sect C) secties 

 

 

Feedback bb

groenstad probeersel

 in het kader van een stedelijke interventie enkele voorstellen...

en verdergeknoied

 ook bij ons in de straat is verder geknoeid (alweer).

nadat wij geprobeerd hebben om de diensten te overtuigen nog eens goed na te denken... kregen wij een hele dossier over hoe de stad theoretisch een lans breekt voor bomen... ook dit gebeuren is in het kader van een 'verbetering' te zien... dus moet alweer (elke paar jaar weer) de bestaande situatie 'grondig aangepakt worden' en 'nieuwe bomen geplant...

 

 

de oude zijn helemaal nog niet oud en hebben zich pas recent gevestigd om te beginnen groeien - twee waren al dood, zoals dikwijls na aanplanting aan hun lot overgelaten en na wat gesukkel van ons heen gegaan... maar welke boom rukken ze met hun machinerie uit de grond?  Diegene die het best groeit. Dan worden vierkant klinkers met langwerpige vervangen, betonworsten als zitbanken geplaatst... (koude harde blokken in plaats van de goede oude comfortabele banken die overal in de stad soelaas brachten - neen die moesten overal wijken voor experimentele designer-rommel waarom niemand had gevraagd... soit)

deze moeten dan ook nog in de spaars plantsoen terechtkomen in plaats van op de tegels - wij zouden toch niet willen dat er meer groen dan beton in deze tuin te zien is... de buren mochten hun zelf-aangevoerde plantenbakken verwijderen, en nu is er in de plaats parking voor fietsen, deelfietsen, steps moto's en wat nog achtergelaten rommel... de dode boom is nog steeds dood, wij zullen zien of het pleintje herleeft of juist niet... terug verloren stort gaat worden...

en ja, de eeuwenboom die gaan wij binnen 30-40 jaar misschien kunnen bewonderen.

Wolvenberg verknoeid

 Het is zover, 

het laatste stukje wildernis naar de knoppen..

als het nog niet genoeg was...

tropisch hardhout op beton

Parkbeton

 

...nog meer beton graag!

Overal hebben ze de mond vol ontharding, maar in de praktijk is dat maar schone schijn – onlangs kreeg ik weer een brief in de bus hoe ze in mijn straat weer alles zullen verfraaien en dat er meer plaats komt voor groen... in feite is het nog niet zo lang geleden dat ze het bestaande groen ingeruild hebben voor wat designer-fantasie die er dat toe geleid heeft dat een gewone parkbankzitter omver werd gereden... een degelijke boom had die brokkenmaker misschien tegen gehouden...

maar ja, intussen hebben ze de boom die er toen geplant was weer uitgerukt en is er nu een betonperk zonder iets...

Dan was er de mooie acacia-koppel op de middenberm van de Plantin en Moretuslei – een streling voor de ogen van de filerijders 's morgens en 's avonds, maar er moest dus een verbrede af-rijstrook komen en werd de berm drastisch ingekort... uiteraard om zo de wortels van hemelwater te scheiden en de bomen langzaam te laten creperen... nochtans deden ze hun best en met wat ingekort hadden ze misschien nog een kans te recupereren,- maar nee, ook al waren er nieuwe groene sprietjes, weg ermee, met tak en wortel uitgeroeid – 

 

Jaren geleden hadden ze de tram die langs de straat reed door het park laten rijden, in een zogenoemde 'groene bedding' – alvast een slecht idee want de bedding blijft niet lang groen met de passage van lekkende trammen... en daar waar het de voetpad kruist was grint... zo ver passabel – maar de voetpad werd fietspad, en de fietspad werd fietsostrade (fiets-autoroute) met speedpedaalexxen en elektrisch bakfietsen en brommers en en en, zo moest er meer stabilisatie en zo werden dan de klinkers en het grint vervangen door beton – jawel, in het park gewoon beton gegoten... bravo!

Het groen wordt voortdurend verder terug gedrongen, in de naam van groen – alsof de elektrische fietsen niet ergens hun stroom moeten halen, alsof er gewone fietsen met pedalen geen betere oplossing is voor conditie en obesitas, alsof de auto's, ook al elektrisch met exotische edele metalen van verre landen een betere oplossing zijn dan openbaar vervoer, dat alsmaar slechter wordt en allesbehalve goedkoop voor een gewone man zonder pet zoals ik... nee, commerce en kortzichtigheid vieren nog steeds hoogtij als ware er geen vuiltje aan de lucht... COP of no COP.

Zie ook http://gruzemayer.blogspot.com/2021/06/betonwoestijn-dodelijk.html

 

regen

 

onophoudelijk regen

 en vegen door het park de bladeren en jongeren voor wie het te guur is allemaal...

sinds dat ik in de buur terk valt mij op hoe dun de natuur geworden is - ze kunnen het niet laten voortdurend verbeteringen te ondernemen, en dat is er nog de drang om culturele evenementen in de schamele resterende natuur in te planten, en liefst massa's volk op de been brengen om alle resterende sprietjes te vertrappelen.

slaap nu

 

Het is rustig in het hospitaal, zo rustig om ongerust te worden... ik en een madame naast mij zijn de enigen op een lange gang die voor de rest verlaten schijnt te zijn. Van de namiddag weende een baby, wellicht bloedonderzoek, dat ook op deze afdeling plaatsvind... maar voor de rest, lege kamers zo ver ik kan zin...of bijzonders rustige patiënten... comateus? Bijna heengegaan? Wie zal het zeggen? Dat belooft voor de middernacht-zonde, die moet waken over hoe ik slaap – en dan novelle, bijna volle man... gaat dat niet een vertrokken beeld geven of juist wel de ware aard van mijn nachtelijke zwervelingen blootleggen?

Mijn papieren zijn in orde... ze wilden vanalles weten, hebben mij grondig verkabelt, iets tussen astronautisme en uit de hand gelopen fiber-installatie... maar efficiënt gedaan mat zalfjes en klevers, (ik moest denken aan de elektrische stoel (old sparky) en wachtte op de natte sponsjes)...een gaaz-achtig net over mijn hoofd waar ze dan gaten voor gezicht en oren sneden... een neuszonde en nog even testen of ik goed gebrancheerd was aan de centrale computer... voilà, ik mocht beschikken, maar was niet meer gekleed om naar de cafetaria te gaan... 

 

Lang geleden dat ik de verveling zo nabij heb gevolgd, zo nadrukkelijk aanwezig. De hele namiddag wachten op Godot, geconfronteerd met zichzelf en wat schaduw van de zon de heel traag over de hemel schuift... ik moet denken aan al die patiënten die geduldig wachten op hun uitslag, hun verlossing of hun veroordeling. Lange uren om te doden, de kapel luidt de gelovigen erbij... zullen er nog zijn? Ik zal nu in deze kabel-tenue daar beter niet verschijnen... maar ga even langs als ik buiten ga... ze hebben daar intussen ook elektronische kaarsen... dus eentje voor Joseph, wiens campus ik ook bezochte, net zoals deze Vincent en de in het groen gelegen August(in)us... reden waarom ik bij deze groep blijf... alsof op het lijf geschreven. Maar tanende, heb ik den indruk... het kan ook een indruk uit verveling zijn.Veel geslapen heb ik niet, zo ver ik weet – ik zal wel af en toe ingedommeld zijn, maar het voelde eerder als een verdere sessie van wachten en verveling. De uitzicht op de stad was wel mooi, en leidde af van de knellingen der kabels en de apparatuur...

Ik dommelde weg, terug in 'die Heimat' die er nooit was – lang geleden dat ik nog zo een reis ondernam, de banden vervagen, de landschap vervaagt... letterlijk, want in het bos dat eens donker groen en nat was, mysterieus vol varens en dieren, is nu droog kreupelhout en stervende bomen, aangetast door kevers die niet meer in de koude winters verdwijnen, maar doorgaan met hun destructieve veldtocht... binnenkort is er niets meer... men ziet het zo.

 

(met de kat langs het voormalig ruiterspad – hier komt niemand meer, het is ook niet meer aangenaam vertoeven.)

Eens een oord van rust en bezinning op de hevelrug, weg van de drukte der dalen – helemaal toevallig jaren geleden ontdekt als goedkope tussenlanding, een schim uit het verleden als mensen nog dachten een paradijs op aarde te kunnen schapen na de hel van de tweede wereldoorlog... helaas, het was toen al afgelopen, alleen maar een vraag van tijd; en ja de tijd is er nu.Alleen nog de gebouwen en de meubels, en een voormalig medewerker in zijn hutje aan de rand van het stervend bos... de rest is overgenomen door vrijbuitende opportunisten uit het oosten... zal niet lang duren denk ik.

 (shovel & heap)

 

(gekleurd licht door de glasramen van de verlaten kapel spreken van een ander tijd, de opbouw na het overleven - een gefnuikte herrijzenis)

Donkere wolken trekken op, maar er valt geen regen... dit bos zal bij de volgende hittegolf wellicht in brand vliegen, het is er rijp voor... en dan is ook de hele omgeving niet meer interessant, want het bos was de reden van dit alles... vertrekken dus vooraleer te deprimerend, maar het is zowat overal zo... in meer of mindere mate, een soort zelf-verdoezeling die denkt het oude bekende noch te bewaren – maar het kalft zienderogen af zoals de gletsjers in de bergen, de poolkappen en de redelijkheid bij de mensen.

Ik houd mij even vast aan een kleine schilderij van Paula Moderson-Becker die ik in een tentoonstelling van een verzamelaar tegen kwam: 'Apfelbaum mit hellem Himmel 1900' wellicht uit de vroege periode Worpswede, als het nog paradijselijk aanvoelde, voor dat de embolie haar het jonge leven kostte haar overviel en het dorp in de foute richting afgleed... 

 

de spinazie factor

 Exact 25 jaar

geleden las ik in het groentenwinkeltje Factor 44 een traktaat over de kwetsbaarheid van de pompelmoes op basis van de bevindingen van fruit.

Het was in het kader van 'Obst & Gemuße' (rather than / dus niet Gemüse –) een fifty-fifty* activiteit, – men denke aan de weegschaal in de Delhaize – voor dat jij uw vers-inkopen kan intikken moet jij kiezen tussen Obst & Gemüse – Fruit en groenten dus – dit binaire, de attitude, het hele systeem, tot en met onze huidige verslaving aan computer-gestuurd vanalles-en-nogwat, de strakke verdeling van ons leven in ja of nee hebben wij te danken aan Leibniz – die al vroeg een machine (traprekenaar 1672) had ontworpen om on twijfelachtig leven in een 'juist' of 'onjuist' stramien te pakken.

 

Maar wij zijn intussen ver gevorderd en aanvaarden het eenvoudig binaire bestaan al lang niet meer – wij ruimen in dat er verschillende, soms tegen-polige realiteiten samen een nieuw geheel kan vormen en hebben zo in zich de tendens van amalgamatie mee... of proberen ten minst deze in goede banen te leiden – Bij het woord amalgaam denken vele alvast aan de tandarts – ik ook ben opgegroeid in een tijd dat de wetenschap vond het beter te kunnen doen als de natuur en zo kwam ik als jonge knaap in de handen van Doktor Bobok terecht: Hij boorde profylactisch de ziel uit mijn gezonde tanden om deze dan met amalgaam vol te stouwen... een mengelmoes van vloeibaar kwik met zilver, tin, zink of koper... bekkes, een praktijk die sinds 2018 grotendeels verboden is.- bij mij vielen de vullingen ook al rap weer uit, en bezorgden mij een leven van kiespijnen – maar dat is nog een ander verhaal...

Of denken de syndicalisten onder u eerder aan de amalgamatie van bonden, vooral dan in de angelsaksische contreien – of ook in de bedrijfswereld, waar tot amalgamatie wordt overgegaan als men niet direct wil toegeven dat een bedrijf de andere heeft ingeslikt... Een een amalgamatie heeft plaatsgegrepen is het haast onbegonnen werk deze ongedaan te maken – men denke aan een ontroerd ei: te laat! Een omlette kan je nooit weer in een schelp passen – en denke aan de paradoxale 'naciemineto del huevo' – of om het eenvoudig op zijn engels te zeggen:

you cant unscramble eggs.

 

 

Maar wij hebben het hier over een meer filosofische soort amalgama

– een in elkaar vervloeien van elementen die samen weer een ander soort gegeven creëert –

Vandaag wil ik het hebben over Spinazie. Die gezonde groente die wij in jonge jaren als vormloze brei leren kennen was bij zijn vroegste culturele benoming nog stekelig: in 1629 is voor de eerste keer spraken van een stekelige cultivar – en vandaar dat Bento de Espinoza, de portuguese vluchteling die dan nog uit de tempel en gemeenschap werd verbannen, als Spinazie lees: Het enig tijdens zijn leven en onder zijn naam verschenen werk, 1663 bij Rieuwertsz te Amsterdam) was een behandeling van Descartes 'Principia Philosophica' (1644) – genoemd ” Renati des Cartes Principia”... daarin zijn al de verschillen overzienbaar – op vlak van de 'cogitus' of vrije wil, (cogitus ergo sum) en de substantie van de ziel... Spinazie geloofde niet in de vrije wil en zag ons, zoals alles als een grote groene brei, een goddelijke brei waarvan wij deel uit maken.

Dus dacht ik hier enkele pertinente stellingen van Spinazie in de ruimte te zetten, en proberen de (binaire?)tweevoudigheid, of zoals ook spinazie inruimde – meervoudigheid van ons bestaan en handelen te belichten...

Hiervoor neem ik zijn bekendste werk ter hand, en probeer via de oorspronkelijke teksten licht op de zaak te werpen: de substantie, de attributen en de modi...

(enkele direct voorgelezen stukken in latijn van  'propositos, demonstratio en scholium...)

en   afronden met  ('al wat voortreffelijk is is even moeilijk als zeldzaam') het einde Ethica... vierendeel/fifty van het doek met de archïsche spinazieplant. (1620)

Oei

 

OEI OEI

Square demonstration

Het is al een tijdje geleden dat wij AZART mochten lezen in een museale context – de boekpresentatie-expo van Guy Rombouts in het SMAK is dan ook een welkom verademing in de wereld van de Azart-schrijvers associaties... (the AWAWA)... wij mochten nog eens onze alfabetische kennis kleurrijk opfrissen met het 'kleine Murano alfabet' voor de gelegenheid opgeblonken in een vitrine, waarboven de verschillende configuraties van oei oei oei – Oei oeioei...oei oei konden gelezen worden in kronkelend kool en vergezeld met diverse constructies, assemblages, assortimenten en schikkingen om onze hersenkronkels te ontwarren... een speelse wonderkabinet met iets voor iedereen en iedereen voor iets: ik bijvoorbeeld vond de uitgesmeerde letter-letters in rood geel en blauw op krantenpapier een thowback naar Dieter Rot's Schokoladenpralinen-presse, maar ook souvenir naar de fifty-fifty tijden in welke deze vermoedelijk ontstonden (lichte déjà-vue denk ik) zo waren er meerdere oude vrienden en reminiscenties van memorabele exposities, met de klok, de objecten-A en diverse kleine sculpturen die men over de jaren als deel van het objectenpanorama in de Isabella Brandtstraat kende – en de literaire referenties Cees Nooteboom, belangrijk werkboek van Oey Tjeng Sit naast het Nieuwsblad van GEEL mochten niet ontbreken... alsook het boek-boek en verschillende andere stukken van belang. De lichte (ver) ademing door de toe-gekleefde deuropening (uitsparing oei) een klein knipoog naar Bernd Lohaus, net tegenover de drie-letterwoordenboek-editie van ADD, en dan een nummer-sculptuur van Monica op de vensterbank naar het Broothaerskabinet... onderaan verscholen, maar toch present.

Geel en Knikkers Oey

 

Johnson toen 55 fr

In feite was de zicht van deze presentatie ook zeer vanuit dat onderliggende kabinet te genieten – men kon in de reflecties van MB ook stukken van GR (en MD) zien spiegelen, het geroezemoes van het publiek even aanwezig onderaan als boven (of zelfs evidenter, wegens hoger gelegen en leegte versterkte het geluid nog...) en de verwantschap nog versterkt door de wederzijdse aanwezigheid van boek-werken en haast obsessieve (tijdelijk) herhalingen van korte lettergroepen... 

 

MD reflexon MB

Het geheel zou niet volledig zijn zonder didactische presentatie (of kleine cameo-performance dat als zulk zou kunnen doorgaan) van Guy zelf met krijt aan de schooltafel, gracieuze AZART-lijnen trekkend en zonder aarzelen een 1m² werk te laten ontstaan die in de rij met nihil-meester WV zou passen. Ook het kleine schoolbord van de Antwerp Artist Run School was present, als representant van het veel grotere werk 'gebeurtenissen verharden zich tot het object waarop wij zitten en abstracte zelfstandige naamwoorden de stevigheid van een tafel verwerven' … vele dingen verwijzen naar het afgelegde traject van Azart, en tonen aan hoe veel meer kilometers er nog inzitten, en dat diegenen die vinden dat het intussen wel is geweest ongelijk hebben – zelfs hier in deze kleine presentatie is het grotere, monumentalere evident, en nodigt uit om nog eens te gaan kijken naar the betonstukken bij Brecht, ondergronds te gaan bij Tomberg of over de bruggen te wandelen op het Javaeiland te Amsterdam...

 

Tomberg passe-vite

of virtueel in cyberspace
 

(wie het kleine niet eert is het groet niet weerd)